Jambo allemaal,

Gistermorgen zetten we voet op Belgische bodem en opeens leek Congo weer een ver, immens land waar het veel regende en toch ook niet zo warm was als we altijd dachten.

Mahagi voelde aan als weer thuis komen... toch een groot voordeel als je mekaar al beter kent. Je weet wie wie is en er moeten geen aftastende gesprekken meer gebeuren. Onze eerste week van de diabetesvorming in Mahagi was enkel gericht aan de verpleegkundigen.
Er waren nieuwe VP bij van de centres de santés en de anciens van de drie ziekenhuizen. De nieuwe waren superblij dat zij ook eens aandacht kregen en het moet gezegd, ze deden wel echt hun best. Er waren er zelfs heel goede bij.

Het modulair werkboek dat ik met de hulp van onze prof op voorhand uitwerkte, vonden we allemaal heel handig. Geen voorbereidingswerk ter plaatse meer en het was een leuke, interactieve manier van vorming geven. Zowel voor de anciens als de nieuwe was deze gebruiksvriendelijk en we konden soepel ons lesprogramma aanpassen naargelang de noden/wensen.
Het neemt echter meer tijd in beslag, je kan minder 'stof' zien.... maar is dat nodig? Het kruiswoordraadsel met prijzen (voor allemaal) was een echt schot in de roos! Dat heeft iedereen dagen bezig gehouden en het leerde hen om samen te werken, zowel de nieuwe met de oude.

De tweede week waren wij 'gastlesgevers' in Bunia op vraag van Memisa.
De twee verantwoordelijke dokters, Joseph en Clovis, waren lieve mannen en echte klasbakken. De 26 dokters en VP kregen echter een pakket informatie voorgeschoteld om u tegen te zetten.
Dat was net het tegenovergestelde van hetgeen wij promoten : basis leggen en inzicht verkrijgen. Er moest een 'full'programma gegeven worden en daar kon bijna niet van afgeweken worden. Jawatte, dat was een supervermoeiende week. Zoveeeeel stof van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, dat kan een mens onmogelijk slikken.
Nog goed dat ik toch een klein namiddagje praktijk met al mijn didactisch materiaal kunnen inlassen heb. Niettemin geloven Raoul en ik rotsvast in een samenwerking met Memisa. Alleen moet het bij vormingen methodisch en didactisch wel op een andere manier gebeuren.

Verder heeft deze Congoreis onze hormonen weer op een roetsjbaan gezet. Als je het weeshuis naast het hospitaal in Logo bezoekt, ben je weer ondersteboven. Kindjes liggen er op een rieten mat, zonder speelgoed, vuile ondergrond, vieze kleedjes, onbetaald en niet opgeleid personeel. Geen prikkeling van de creativiteit, alleen doffe ellende. Voor aangepast melkpoeder van Guigoz voor baby's onder de 6 maanden is geen geld.
En je mag er zeker van zijn dat er zo'n prutskes zijn.   
De zuster had er zo twee op haar arm waarvan de mama die dag begraven werd. Dan breekt je hart in wel duizend stukken....

Raymond heeft prachtig werk gedaan in het ziekenhuis van Logo, steeds met zijn twee 'stagiaires dokters' in zijn kielzog. Hij heeft er nog een leven lang werk, al is het alleen maar om hun tot gedragsverandering aan te zetten.
Wat hij beleefde, zal hij liever zelf vertellen.
En Hilde, die heeft met haar groot hart en haar professionaliteit weer bewezen dat labo meer is dan alleen maar proefjes uitvoeren.  

Voila, dat zijn onze twee weken geweest.

Veel groeten van Marleen, en van Raoul, Raymond en Hilde natuurlijk.