Gert reisde mee met Koen naar Kongo. Hij heeft er ook zijn hart verloren. Hij schrijft over wat Koen in Lubumbashi meemaakt:

"'s Avonds aan tafel zie ik Koen, net terug van een intensieve dag lesgeven. Hij vertelt mij dat hij de "compensatoire mechanisme bij cardiale insufficiëntie" (of zoiets) heeft uitgelegd aan een 70-tal dokters."
"Ik moet aan iedereen de groeten doen van Koen. Het lokaal waar hij les gaf, werd te klein voor het aantal studenten dat nu op 200 (sic) staat, de tamtam werkt hier letterlijk goed."

Gert ontmoette ook Annie, die in een project voor straatkinderen werkt. Onze terreinvrijwilligers ontmoeten vaak blanken die tegen alle beter weten in, in Afrika blijven geloven. Zo is Annie ook...

"Haar levensverhaal draagt de titel "zorgzaamheid" en het is een boek in duizend delen. Hoewel ik weet dat ik haar te kort doe, zal ik trachten te beschrijven wat ze allemaal doet voor haar "straatkleinkinderen". Ze is natuurlijk verpleegster, maar ook verantwoordelijke voor de dispensair. Ze is ook apothekeres en ... naaister; ze herstelt de kleren van de jongens: een knop aannaaien, een broek inleggen, een scheur toenaaien, ... allemaal taken van maman Annie.

Buiten op het bankje zitten twee patiënten klaar. Richard heeft "une douleur insupportable". Na grondig onderzoek blijken zijn ogen niet echt ziek te zijn. De druppeltjes in zijn ogen, maar vooral den babbel met maman Annie doen wonderen: la douleur insupportable is na enkele minuten volledig verdwenen. Je zou voor minder in wonderen geloven.

Ik voel me plots een ietsiepietsie ziek: een beetje hoofdpijn, een tikkeltje maagpijn ... maman Annie gelooft er niks van. Ze weet dat ik wil genieten van haar zorgzaamheid."

Dank je Gert voor het bloggen in naam van Koen!