Beste vrienden,

De 46 kg staan gepakt na een vermoeiende laatste dag thuis.  Wikken en wegen: wat kan wel mee, wat niet?  welke boeken, welke kleren, welke chocola...
in de valies, wegen op de uit de badkamer gehaalde personenweegschaal, te veel, opnieuw selecteren en moeilijke beslissingen van dat wel, dat niet meenemen...

en dan de stress : in welk compartiment van mijn rugzak stak ik  mijn usb-stickje met mijn voorbereidingen weer?  En mijn vliegtuigtiket???
Malarone (marlariapillen) in juiste aantal nageteld... boeken om voor te bereiden voor op het vliegtuig... en jawel, op dit veel te laat uur en na een laatste strijk, zit ik hier wat afscheid te nemen voor de computer.

Voor mensen die nieuw zijn, dit is een beetje mijn systeem van communicatie tijdens missies voor AzV... wat impressies, wat nieuws... Ik probeer dit zo een aantal keer tijdens mijn missie om iets te sturen  of als het echt niet lukt bij thuiskomst... want het leven snijdt er soms zo diep dat je dat wil delen met mensen...
Een woordje van dank is hier op zijn plaats : AzV die dit allemaal mogelijk maakt, de journalisten die me lieten voelen dat ze dit toch wel een mooi werk vinden, de pediaters van mijn ziekenhuis met wie ik op zaalronde meemocht, de directie nursing met wie ik samen nog talloze kopies nam met de juiste pediatrische dosissen van de medicatie...
en niet in het minst mijn kinderen waarvan het toch altijd wat lastig blijft om afscheid te nemen voor die verre reis, al worden ze nog zo groot en geven ze de indruk toch efkes  'zonder hun moeder voort te kunnen'....

En jawel, morgenavond zit ik in andere sferen... Kinshasa... ik laat het op me afkomen en dompel me onder in hun wereld...
Kimbondo : geladen met een valies vol nuttigs, medische protocols, wat chocola, kinderkleren en speelgoed, geladen met de intentie om er te zijn voor jullie, nous arriverons.......
Beste vrienden, als de techniek meewil, hoor je nog van me,

dank je wel om jullie steun,

nele