Vrijdag 12 november 2010.
Milembe voelt zich wat beter vandaag. Gisteren lag ze erbij als een hoopje ellende. Een triest verhaal. Ze is een jong meisje, wat mentaal achter en kreupel door polio in haar kinderjaren. Op 20 oktober beviel ze na een langdurige arbeid via keizersnede. De baby overleefde het niet. Nu wordt ze terug naar het ziekenhuis gebracht met hoge koorts en een lekkende, harde borst. Sinds een paar dagen eet ze zo goed als niets, ze is enorm verzwakt. Ze is ook bang als we haar een infuus willen prikken. Bang van het infuus, of vooral bang van mij, die mzungu, die witte??? Ik heb met haar te doen. 

Bij Secunda, de vroedvrouw van dienst, kan ik mijn gedachten en vragen even de vrije loop laten. Waarom zo’n jong meisje, die niet eens voor zichzelf kan instaan, zwanger en kinderen laten baren? Het antwoord is: een zekerheid voor de toekomst. De familie denkt dat een kind later voor haar zal zorgen, als haar mama dit niet meer kan. Tja,… daar staan we dan met onze Westerse denk-  en levenswijzen. Gelukkig doet de medicatie haar werk en zit ze vandaag rechtop in bed. Ze lacht en strekt haar hand naar me uit.

Even langslopen bij de sectio’s van vannacht.  Gisteravond laat werden we nog opgebeld voor een niet vorderende uitdrijving bij een bevalling van een vijfde kind. De baby ligt niet goed. Hoe hard de mama ook mee duwt, geen vooruitgang. Het wordt een keizersnede. Jammer! Pole! De mama krijgt een spinale verdoving en kan onmiddellijk haar jongetje zien en knuffelen. Ze is ons enorm dankbaar. Dr. Yusta, pas werkzaam als dokter,  krijgt assistentie en instructies van Eise. Ze voelt zich nadien zo zeker dat ze die nacht nog een keizersnede uitvoert, voor het eerst zonder hulp van een andere arts. Mooi!

Ons prematuurke (het jongetje heeft nog geen naam) maakt het nog steeds goed. Geboortegewicht: 1340 gr. en nu 1300 gr. Flink gevoed door de mama. Sondevoeding weliswaar ;-) interesse voor zuigen of slikken zit er nog niet in.  Het blijft toch maar een klein slap vogeltje hoor.

Zo, onze eerste week zit er alweer op. Wat vliegt de tijd snel. Zondag zal ons team compleet zijn, Karl komt. Eise heeft al heel wat patiënten verzameld om volgende week te opereren. Ik zoek dit weekend wat materiaal bij elkaar om lesjes te geven. Dorothy vraagt me om allerlei te bespreken. We starten alvast met het partogram, om zo een beter zicht te krijgen op het verloop van een arbeid. Heel belangrijk om tijdig te kunnen ingrijpen.

Eise gaf vanochtend reeds uitleg over ‘obstructed labor’, oorzaken en  gevolgen, handelingen om actie te ondernemen. Later meer hierover.
Verder is het hier droog en stoffig, nog geen druppel regen gezien. Weinig water voorradig. Maar vanochtend werden we verrast door  warm water in de douche, heerlijk…
Ik stop ermee want de kantine sluit bijna. Bij vorig internetbezoek werd ik binnengesloten. Kantine dicht, betekent tevens geen uitgang computerlokaal meer. Via veel omzwervingen toch bevrijd kunnen worden.
Lala salaama. Slaapwel.