Vrijdag

Half zeven ’s morgens ik hoor de klokken luiden, wie gaat er nu zo vroeg naar de mis? Blijkbaar heel Kabgayi want als wij een uurtje later de aarde weg bewandelen naar het ziekenhuis die voor de kerk passeert ziet het er zwart van het volk die de kerk uitkomen.

In het ziekenhuis is het stukken rustiger al staan er een hoop verbanden van brandwondenpatiënten op het programma. In het algemeen worden de basis principes gerespecteerd, pijnstillers zijn uitgedeeld, men doet een masker en muts op, gebruikt steriele handschoenen,…tenminste bij de patiënten die het kunnen betalen. Ik begrijp al snel dat ik hier weinig verandering zal in kunnen brengen. Aangezien de middelen die er zijn en de organisatie de er is besef ik dat ik hier weinig meer zal kunnen doen, het gesprek met de verpleegkundige wijst ook die richting uit.

Ook hier liggen er een paar chronisch geworden brandwonden… om te eindigen vragen ze mijn hulp om het voetje van een jongetje van drie te verzorgen. Hij spartelt tegen en protesteert hevig. Om hem te troosten haal ik een ballon uit mijn zak maar hij begint nog meer te schreeuwen. Blijkbaar is het een vreemd angstaanjagend voorwerp. De andere kindjes in de zaal zagen de ballon wel zitten en al snel begreep het jongetje de bedoeling van het spel. In de namiddag worden alle brandwondenpatiënten gewogen, volgens het dossier gebeurt dit elke vrijdag. Over de laatste weken in het gewicht van alle patiënten stabiel. Kinesitherapie had ik nog niet geobserveerd dus maar op zoek gegaan naar de kinesitherapeuten en vond tussen de Rwandese ploeg drie Duitse studenten. De Rwandese kinésist van dienst beweerde dat de patiënten waar ik mobilisatie voor vroeg regelmatig met hem stapte. Dit wou ik met mijn eigen ogen zien mits het meisje tijdens de ochtendzorgen niets eens op haar benen kon blijven staan. We gingen het uitproberen maar al snel bleek het om iemand anders te gaan… . ik kreeg de belofte dat ze er werk van gingen maken.

Zaterdag

Veel brandwondenpatiënten zijn er niet te verzorgen in Kabgayi, maar het verband van het meisje met haar twee verbrande benen wil ik toch nog even meepikken. Omdat ze heel angstig is en veel pijn heeft zijn we overeen gekomen om de verbanden onder anesthesie te doen in de kleine chirurgie zaal. Het staat ons toe de wonden grondig schoon te maken, zelfs een beetje te curetteren, de mobilisatie na te gaan, … Ze wordt eveneens op het operatie programma gezet voor Auto-greffen. Omdat er vandaag geen ander brandwonden te verzorgen zijn help ik nog even met andere verbanden. Het jongetje die ik de vorige dag een ballon gegeven had komt naar mij toe met zijn ballon. Ik neem even de tijd om met hem te spelen. De ballonangst is weg. De patiënten die de verzorging materialen kunnen betalen worden goed verzorgd. De basis principes zijn dus zeker gekend, de uitvoering is eerder een financieel probleem. Veel kan ik in Kabgayi dus niet doen.

Ik beslis terug te gaan richting Kigali zodat ik morgen de eerste uitpak van de auto-greffen kan begeleiden. Na de gemeenschapsdienst (derde zaterdag van de maand er is geen vervoer voor 14u) staan we klaar om te vertrekken aangezien het onweert een regent beslissen we de plaatselijke bus te nemen. Als sardientjes in een doos komen we droog aan, aan de grote bushalte waar ik de lijnbus neem naar Kigali.

De landschappen, bergen, velden, kleine “lemen huisjes”, kinderen die op straat spelen,… het zicht is adembenemend. Het overvolle busje, met plaatselijke muziek en veel gebabbel is eveneens ervaring op zich. Stijf gezeten kom ik in Kigali toe in een soort populaire buurt vol busjes, winkeltjes,...ik neem de tijd om even rond te wandelen. Genietend van het straatleven loop ik een stukje verder tot ik besef dat ik de verkeerde kant van de vallij ben. Op het goede gevoel verlaat ik de grote weg, richting de aarde wegjes, de kleine plaatselijke huisjes,… het is nog een heel ander leven dan wat ik tot nu toe gezien had van de stad.