Hallo iedereen,

Als ik dit bericht schrijf, ben ik alweer in België. Het was een zeer bijzondere ervaring: boeiend, controversieel, leerrijk, apart,… Mijn verhaal stopte ergens in Goma, van waaruit we de boot genomen hebben naar Bukavu. Er werd een tussenstop gemaakt op het eiland Idjwi waar het ziekenhuis van Monvu bezocht werd: de Orde van Malta gaat hier met steun van de Belgische overheid het ziekenhuis renoveren en in het noorden van het eiland een bijkomend ziekenhuis bouwen. Voor de bevolking was het de eerste keer sinds de onafhankelijkheid dat er nog een Belgische minister voet aan wal had gezet op het eiland: zeker een hart onder de riem van de bevolking. In Bukavu toegekomen zijn we met een beperkt gezelschap naar Walungu gereden waar we overnachtten in het huisje waar onze teams ook altijd logeren. Bij iedereen (we waren met negen) viel het “juk” van het protocol van de voorbije dagen, van de schouders en in die relaxe sfeer werd het gros van de avond nog doorgebracht met het vertellen van straffe verhalen die alsmaar sterker werden naarmate het aantal geconsomeerde flessen Primus slonk… Zaterdag, 26 april om half 6 ’s morgens kraaide de haan voor iedereen en reden we naar Kaniola: dit dorp op een goed half uur van Walungu is de afgelopen jaren meermaals het toneel geweest van gruwelijkheden waarover recent in de pers nog bericht werd. De pracht van het landschap staat in schril contrast met de ellende in de streek. Terug in Walungu draaide de ploeg van VRT enkele shots op de materniteit waarvan het resultaat gisterenavond in Ter Zake te zien was.
Van Walungu ging het dan rechstreks naar de luchthaven van Kavumu van waar we met een C130 naar Bujumbura vlogen. Dit zeer korte bezoek van de delegatie wilde vooral een positief signaal zijn aan de Burundese regering: België blijft het vredesproces steunen en volgen.

Zondagmorgen, 27 april ontmoetten beide ministers de Burundese president dan nog even op de luchgthaven en van hier uit ging het met de Airbus terug richting Melsbroek. Een tussenlanding in Yaoundé, Kameroen was nodig om bij te tanken.
Om iets na negen uur ’s avonds landden we in België. Mission accomplie.
Ik houd er aan mijn collega’s te bedanken voor de hulp bij de plotse organisatie van deze missie. Ook dank aan het bestuur van Artsen Zonder Vakantie voor het vertrouwen dat ik kreeg om deze zending te mogen meemaken; een unieke ervaring waaruit vele contacten zijn gekomen die de goede zaak van AZV hopelijk verder mee ondersteunen.

Tot de volgende Blogsessie!

Jan