Vrijdag 18 februari 2011.

Net voor ik het vliegtuig instap word ik omgeroepen en uit de rij geplukt.  Twee securitymannen vragen me vriendelijk om hen te volgen, ze willen mijn bagage checken. Da’s even schrikken. Waar heb ik nu weer het sleuteltje van mijn valies gelaten? Ze krijgen een verontrustend signaal op de scanner; of ik soms loodhoudende verf mee heb???  Neen, maar  wel een hele voorraad contraststof voor hysterosalphingografie. 

In Mafinga, een van de weinig voor handen middelen ter diagnosestelling van infertiliteit, wanneer de eileiders verstopt zijn. Vaak voorkomend, door opstijgende infekties, SOA’s. Jaarlijks zien we  er lange rijen van op consultatie. Het krijgen, neen, het hebben  van een kind is zo belangrijk in Afrika. Dan pas verdien je aanzien en respect als vrouw. Maar al te vaak worden vrouwen er voor verstoten, nemen mannen een tweede (of derde) vrouw. Infertiliteit aan de evenaar, een heel omvangrijk en triest probleem.

De rest van de vlucht verloopt zonder enige hindernissen. Bij aankomst rond middernacht is het nog keiwarm. Dankbaar voor de airco op de kamer . Het hels lawaai moet je er gratis bijnemen. Blij om de volgende dag de grootstad Dar te kunnen ontvluchten.

Dokter Cadillac , een jonge, pas afgestudeerde arts pikt ons op. (Cadillac, een leuke naam, enkel in Afrika te horen :-)) Een vermoeiende maar mooie rit. Het valt me op dat alles reeds enorm groen ziet.  Niet voor niks regenseizoen. Tegen donker bereiken we Mafinga.

John’s  Corner Lodge heeft geïnvesteerd. Een likje verf, een nieuw naambord, gordijnen en thermosflessen voor de koffie.  Het groezelig tapijt in executive room nr 02 is verdwenen. Maar als Eise de kamer checkt op warm water loopt er een rat.  Ze vlucht weg onder het bed. Dan toch maar een andere kamer!  Verkassen naar het nieuwe, concurrerende  Royal Park Hotel is geen optie …‘fully booked!’ Ach, John’s Corner Lodge… nostalgie.