Vrijdag  

De laatste echte werkdag in Kibagabaga, omdat het een feestdag is en er een verpleegkundige ziek is, is het heel rustig op de dienst. Er zijn ook een hoop patiënten naar huis gestuurd om plaats te maken voor het fistel programma van volgende week.

Ik krijg de wonden te zien van de jonge man die gegrefd is geweest. Al bij al geneest het vrij goed, de zones die we in een tweede tijd wilden greffen, zullen met de tijd ook wel genezen… ik vind dat er toch heel veel korstjes en droge velletjes zijn, dus stel ik voor de wonde eens grondig te kuisen. Sinds dat hij gegrefd is geweest durfden de verpleegkundigen er blijkbaar niet teveel aankomen. Tot mijn grote verbazing besef ik dat alle draadjes er nog in zitten. De dokter had niet gezegd dat ze eruit mochten. Zo leren we elke dag nog bij.

Het valt me ook op dat het verband van een kindje al drie dagen niet meer gebeurd is. Ze leggen me uit dat ze ontslagen is uit het ziekenhuis omdat de ouders de ziekenhuiskosten niet kunnen betalen. Ze blijft dus gevangen in het ziekenhuis maar word niet meer verzorgd. Ik stel hun de vraag of het kindje dus aan haar lot word achtergelaten met het risico op wondinfectie, verering van de lidtekens,… ik krijg geen antwoord maar achteraf zie ik wel dat ze het verband doen.

In de namiddag laat ik me tot in het winkelcentrum begeleiden, Morgen ben ik bij een verpleegster thuis uitgenodigd om te geen eten. Ik had wat rondgevraagd naar de beleefdheidsregels maar dat was iets waar ze me geen pasklaar antwoord op konden geven. Ik besliste dus om wat speelgoed te gaan halen voor haar twee kleine kinderen. De taximan vroeg me of hij mee mocht komen winkelen, hij was precies zelf een kind dat speelgoed mocht kiezen.

's Avonds had ik met gans het brandwondenteam afgesproken voor een afscheid feestje. Twee dokters waren komen vragen of ze erbij mochten zijn. De deal: wie komt moet brandwonden patiënten verzorgen en een teamfoto is het bewijs van het engagement. Ze kwamen mee eten… zou ik op de laatste dag toch nog een dokter gevonden hebben voor de brandwondenzorg?
Het was in ieder geval een leuke avond en met een fantastisch team. Het is nu aan hun om verder te werken aan hetgeen we samen begonnen zijn.

Zaterdag

De valiezen zijn ingepakt, bijna tijd om terug naar België te keren maar niet zonder afscheid te nemen van het ziekenhuis van Kibagabaga. Uit goede gewoonte toch nog een paar patiënten verzorgen. Als afscheidscadeau een wonde die ik door omstandigheden een weekje niet meer gezien had. Bij mijn aankomst waren de twee borsten volledig geïnfecteerd, hypergranulerende en de doner-sites zagen er niet veel beter uit. De wonden zijn nu helemaal proper, terug afgevlakt en al een heel deel genezen. Een positieve noot om te vertrekken.

Het afscheid valt me zwaar ik heb de indruk vrienden achter te laten maar ook patiënten. Meestal verlaten zij ons als ze genezen zijn maar deze keer vertrek ik en ik besef dat ik waarschijnlijk nooit zal weten hoe hun brandwonden uiteindelijk zullen genezen maar ik heb vertrouwen in het plaatselijke team.

Voor mijn vertrek heeft één van de verpleegkundige me uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. We verlaten de hoofdweg, nemen een kleine aarde weg en daarna een steegje waar men bijna niet door kan. We komen aan in een huisje bestaan uit drie delen voor drie verschillende gezinnen, aan elk stukje huis is nog een soort schuurtje verbonden voor de werkmensen. Met veel fierheid leidt ze me rond. Ik besef dat ze tot de betere bevolkingsklasse behoort maar ondanks dat zijn de faciliteiten van de woning zeer miniem. Het schuurtje van de werkmensen doet me gruwen. Toch blijken die kinderen/jonge mensen blij te zijn ergens een onderdak en werk gekregen te hebben. Ik besef dat ik nog veel te ontdekken heb en dat er maar een stukje van de sluier voor me is geopend.

Al snel is het tijd om naar de luchthaven te gaan, ik krijg nog een berichtje van de kinesist van Kibagabaga, ze missen me nu al. Het afscheid valt me zeer zwaar, ik heb de indruk hier zoveel meer te kunnen doen dan in België. Maar zelf heb ik hier ook heel veel geleerd en heel wat mooie dingen met hun mogen delen. Een ongelooflijke ervaring die ik nooit zal vergeten.