Het Kibagabaga-hospitaal van Kigali is een gelijkvloers atriumgebouw dat niet oogt als een kliniek.

Artsen Zonder Vakantie werkt ook hier samen met de lokale dokters en wij mogen alles zien. Dokter Samuel Van Steirteghem (Brussel) en Dokter Cyrille (Kigali) leiden ons rond.

Je went snel aan miserie merk ik, we voelen vooral de goeie sfeer. De AZV-artsen opereren hier mensen met brandwonden: de huid van hun bovenbeen of buik wordt getransplanteerd naar de wonde, en vervolgens groeit alles netjes dicht. Kinderen van soms maar een jaar oud, maar ze genezen. Geheel volgens het AZV-principe neemt Dokter Cyrille, in overleg, de transplantaties over van de Belgen, maar hij doet ook koudvuur-amputaties, polio-operaties, meervoudige beenbreuken en gynaecologische vergroeiingen.

Hij werkt namelijk al jaren samen met Artsen Zonder Vakantie. Zo kan het dat Dokter Cyrille multi-inzetbaarder is dan wij van een arts gewend zijn. Van Steirteghem en Cyrille zijn één van de vele AZV-voorbeelden. Ellende lijkt exponentieel erger als ze kinderen overkomt. Je zal maar een prematuurtje zijn in Kigali, maar we zien er een paar waar het de goeie kant mee uitgaat. Het lokale personeel is vol lof over “Les Sans Vacances”, de strikt vooropgestelde medische procedures nemen ze er graag bij.

AZV geeft de assist en zij koppen de bal binnen. Rwanda is een land zonder oorlog (nu toch..) en zonder milieurampen, medische problemen hebben hier vaak armoede als oorzaak. De drempel naar echte medische zorgen is hoog, zowel financieel als cultureel. Volgeladen fietsers worden wel eens van de weg gereden in Kigali. De kinderbrandwonden zijn meestal het gevolg van koken zonder keuken in een piepklein huis. Er is hier weinig licht, en het is vroeg stikdonker en de mensen ook.

Dokter Cyrille spreekt met passie over een welgemikte amputatie of vergroeide beenderen die hij eerst moest breken om ze dan te krijgen waar ze horen, en vervolgens voorziet van de fixateurs externes, die AZV hier geïntroduceerd heeft. Hij excuseert zich voor een man met elephantitis in de halsstreek. Het blijkt een groot kankergezwel, de patiënt ligt hier alleen omdat de palliatieve afdeling overvol is, dit is er eentje waar geen eer meer van te halen valt, hij is daar nuchter in.

Pablo speelt intussen ballonvoetbal met de kinderen op de gang. We bezoeken ook een hospitaal in Kab Gayi, weg van de hoofdstad. Ik blijk behoorlijk tegen te vallen als medisch journalist. Wanneer Monsieur Prosper van de directie ons naar de “sterilisation” brengt, denk ik dat het om de oplossing voor het te hoge geboortecijfer in Rwanda gaat.

Anneke attendeert me erop dat hier alleen dingen, geen mensen gesteriliseerd worden. Dit is een groot ziekenhuis, weer geen hoogbouw dus het lijkt een dorp. De ambulances zijn jeeps, met dit soort wegen lukt het anders nooit.

De Artsen Zonder Vakantie werken hier vooral samen in de spoedafdeling, de chirurgie, de kinderafdeling en de materniteit. Maar ze leveren ook bloeddrukmeters, zuurstof-concentratoren en veel meer medische razzamataz waarvan ik de naam niet goed begrepen heb.

Toch is dat materiaal maar een bijverschijnsel, het basisprincipe van AZV blijft: ”Kennis geneest”, en sinds vandaag kan ik me daar veel meer bij voorstellen.