Vandaag de laatste werkdag in het ziekenhuis. Met lood in mijn schoenen loop ik naar het ziekenhuis. Ik voel me ellendig. Ten eerste door het gedoe met Armana gisteren en dat op het einde van de rit maar vooral om het afscheid. Dit wordt waarschijnlijk het moeilijkste afscheid ooit. Afscheid van ‘mijn’ kinderen.
Voor de briefing vraag dokter Komba of er één van ons iets wil zeggen tijdens met betrekking tot het afscheid aan het einde van de briefing. Ja, één van ons zal iets zeggen.

Vandaag worden we na het ontbijt opgehaald door Isack om de spullen te gaan brengen naar de kindergarden.
Er zijn enkele kinderen aanwezig. Soms komen er meerdere, soms maar een paar. Afhankelijk of de ouders ze sturen en of de ouders hun bijdrage betalen. Isack vetreld over een kind dat naast de kindergarten woont niet meer komt omdat de ouders blijkbaar ruzie hebben. Ze wonen wel nog samen maar meer is blijkbaar niet mogelijk. En geen van de ouders wil betalen voor het kind. Triest maar waar.

Vandaag zal het niet zo'n lang verhaaltje worden denk ik. Het is nu maandag 14 juli 2008, 07.20 uur, als ik dit schrijf en dus ligt niet alles meer zo goed in mijn geheugen. Misschien een voordeel voor jullie haha, eens een keer een kort verhaal. Maar nu terug naar woensdag.

Vandaag een variatie in ons ontbijt-ritueel. We kregen vandaag een gebakken ei!!!! En ieder had er één voor zich alleen. Normaal moeten we het roerei in drie stukken delen. Vanaf morgen hoeven we alles nog maar in 2 verdelen.
We nemen afscheid van Tom en laten hem achter, nadat we e-mailadressen hebben uitgewisseld.

In een snellooppas gaan we richting ziekenhuis. Weer bijna te laat. Gelukkig is de temperatuur hier erg aangenaam en zonder zweet komen we dan ook aan. Net op tijd.

Om 06.45 gaat de wekker. Na het ontbijt, in gezelschap van Tom, lopen we samen naar het ziekenhuis waar we klokslag 08.00 uur arriveren. Snel naar de briefingruimte. Tom gaat naar zijn eigen afdeling en gaat niet naar de briefing. Wij wel maar de briefing is al begonnen. Shit, meteen de eerste dag al te laat. Alhoewel we waren precies op tijd maar wie verwacht nu in Afrika dat die eerder beginnen! Geen mens toch! Wij in ieder geval niet.

Vandaag ging om 04.00 uur weer de wekker. (Jaja, het is nog steeds vakantie). Snel douchen (helaas een koude), spullen inpakken en ontbijten. Het is dat ik de pater had gevraagd of er ontbijt was anders hadden we niets gekregen. Hij heeft ons dan ook nog gisterenavond laten zien waar de ontbijtzaal was en waar alles te vinden zou zijn.
Geheel volgens afspraak komt klokslag 05.00 uur onze chauffeur aangereden die ons naar de bushalte zal brengen.