Alles begint met dat jongetje, die in september 2004 op straat door de politie van Kinshasa gevonden wordt en doorverwezen wordt naar het kinderziekenhuis Kimbondo , gemeente Mont Ngafula, op de baan Kinshasa Matadi.

Hij was ernstig ziek, had hoge koorts en zwierf rond met een kleine plastieke zak met enkele sneden beschimmeld brood, een pak briefjes van 1 franc congolais, enkele vodden en een blikken bord om te schooien.

Tout commence une journée de septembre en 2004 : la police de Kinshasa adresse un petit garçon à l’hôpital pédiatrique de Kimbondo : il errait seul et  sans but en ville. Malade, il portait un petit sac contenant quelques chiffons, de pain rassi, quelques billets de 1 franc congolais et une écueille en métal. Il avait de la fièvre.

Il se fait que Laura Perna, la pédiatre italienne de Kimbondo, alors âgée de 84 ans, venait d’être rapatriée en Italie, suite à une fracture du col du fémur.

Le pére Hugo (également médecin et gestionnaire de l’hôpital) , le Docteur Mauro de Rome et moi-même nous faisions les consultations, tandis que je m’occupais seul des hospitalisés : 300 enfants, sans compter les 250 orphelins !

Ook al zijn we 2 weken al weer terug  thuis maar dagelijks denk ik nog steeds aan de kinderen van Kimbondo . Ik zet  er nog even een verhaal bij want vrienden en familie vonden dat we zo weinig geblogd hebben en volgden onze missie.

We zijn intussen al terug thuis maar toch wil ik jullie niet onthouden van enkele Kimbondo verhalen. Zaterdagavond 17 oktober werden we na een goede vlucht opgewacht door Pater Hugo in de luchthaven. De eerste kennismaking viel dadelijk zeer goed mee en je ziet dat de pater met hart en ziel voor zijn kinderen leeft. Mijn 3 collega’s  Dr Patrick, kine Yvette en laborante Odette kregen een kamer toegewezen naast de pater en ik kreeg een nette kamer ter hoogte van de neonatale (weliswaar geen douche)

even testen of ik nog weet hoe ik moet bloggen voor ik morgenvroeg vertrek naar Kimbondo .

Kimbondo, de heuvels van Congo: daar heb ik mijn hart verloren tijdens een bezoek  bij  mijn vorige missie  (Kalembe Lembe in juni 2009) en vind het geweldig  dat ik deze keer  mag mee gaan met Dr Peeters Patrick die ook de "Kimbondoitis " heeft zoals Mireille zegt.  Patrick kent  Kimbondo door en door en wist welke lessen we konden voorbereiden!

Mijn 2 andere teamgenoten zal ik morgenvroeg ontmoeten maar na de vele telefoons en mails voel ik dat de  nodige spirit er bij allen inzit