Jan Bos, geboren in 1951, is orthopedisch chirurg en sinds 1 januari 2009 werkzaam in orthopedisch centrum ViaSana. Naast zijn werkzaamheden in onze kliniek gaat hij sinds 2001 jaarlijks gedurende een maand naar Afrika. In het ziekenhuis van Kabgayi (gelegen in Rwanda) voert hij namens Artsen zonder Vakantie orthopedische operaties uit.

Samen met Therese en Patrick weer teruggekeerd op Belgische/Nederlanse bodem. Een vlotte vlucht met een ontnuchterend einde waar het de temperatuur op Zaventem betrof. Het was een dankbare missie. De laatste dagen in het ziekenhuis van Kabgayi meegewerkt op de afdeling chirurgie en fysiotherapie. Veel nieuwe gezichten, ernstige traumatologie, veel infecties, een chaotisch bedrijf zonder duidelijke leiding. Het leven en werken in Afrika is en blijft een enorme uitdaging. De prachtige natuur, de altijd blijde gezichten, het heerlijke klimaat staan in schril contrast met de armoede en het vele lijden van de mensen. 

De MRSA kweken zijn negatief, dus kan ik maandag weer aan de slag in Kliniek Viasana in Mill.

Na 40 geslaagde operaties en 70 consultaties in Gatagara  hebben we vrijdagavond een gezellig afscheidsfeest gehad met brochettes, sambusa, primus- en Mutzigbier, bananen enz. Al het medisch personeel was present inclusief de freres. Na een foto-presentatie was het dansen op Afrikaanse muziek.

Vandaag zijn Patrick en ik begonnen in het ziekenhuis van Kabgayi. Een enorme overgang naar dit chaotische ziekenhuis met rijen patienten, zeer veel ongevalspatienten met open fracturen. Veel infecties en osteomyelitis. Woensdagmorgen zal ik enige lessen geven over fractuurbehandeling en botinfecties. Patrick maakt zich verdienstelijk op de fysiotherapie-afdeling waar veel werk is te verrichten.

Afgelopen weekend voelden we ons even "Médecins en Vacances" zwemmend in het Kivumeer en toevend in een prachtig, net geopend hotel aan de oever. Maar vandaag gaan we er weer tegen aan. Nog zeker 20 patienten te opereren. Daarnaast presenteren zich iedere dag patienten uit alle hoeken van Rwanda, waarvan we een deel zullen moeten teleurstellen gezien ons vertrek uit Gatagara over een week.

Het is nu vrijdagmorgen 12 november. Gister is Patrick onze fysiotherapeut aangekomen. Dat komt goed uit daar we inmiddels 15 patienten geopereerd hebben. Al de eerste dag zagen we 45 patienten in consult waarmee ons OK-programma al bijna geheel werd gevuld.

Steeds weer ben ik geschokt door de ernst van de ziekte of aandoening waarmee patienten hier komen. Het blijft dan ook steeds weer een avontuur om deze ernstige afwijkingen te opereren.

Komend weekend bijkomen aan de oever van het Kivu meer.

Na een lange vlucht en een minibus reis van 2,5 uur zijn we eindelijk aangekomen in Centre Des Handicaps de Gatagara waar Broeder Sabin ons verwelkomde.

Alles uitgepakt en in kasten gelegd. Materiaal voor OK moeten we nog uitpakken, sorteren en wegleggen.

 Na het ontbijt hebben we een rondleiding gekregen!

Eerste indruk, alles lijkt op eerste zicht inorde te zijn. Je kon direct zien dat Marc en Lia een goede discipline hebben ingevoerd!

De kindjes, och zo lief! Ze zijn zo mooi en zo schattig. Je ziet ze rondlopen of moeite doen om rond te lopen, gewoon weg prachtig. Ben al volledig verkocht!!!

Morgen gaan we consultatie doen en alles kan starten..

Het is bijna tijd om te vertrekken voor mijn eerste missie!!!

Koffers zijn al ingepakt, alles staat klaar voor vertrek enkel nog 1 dagje werken. Ik vertrek met een fantastische team bestaande uit een verpleegkundige die ook een  collega is, een specialist uit Nederland en een kinesist die zich 4 dagen later gaat aansluiten. Lia en Marc die al veel missies gedaan hebben in gatagara hebben ons goed ingelicht! Ze hebben ook van alles meegegeven voor onze missie. Geweldige mensen die gewoon verliefd zijn op Afrika.

Hopelijk zal het ons lukken om jullie op de hoogte te houden van onze missie,

tot schrijvens,

Emine Atis.

nog 1 week te gaan..........

de koffers beginnen zich te vullen

tickets en visa zijn geregeld

belangstellende vragen van famile, vrienden en collega's

weerzien van stralende gezichten van kinderen die ogenschijnlijk geen toekomst hebben

ik kijk uit naar een nieuwe zending in het mij zo vertrouwde Rwanda