Een missie die naar mijn gevoel snel op een efficiënte kruissnelheid komt. Natuurlijk is dit rechtstreeks gevolg van het harde voorbereidende werk van Anouk en Nest die als voorgaande missie zich over het diagnostische werk hebben ontfermd.

Terug onder familie, vrienden en huisdieren thuis! Het weerzien is natuurlijk heerlijk, je neemt er het snertweer (het was weer echt prijs op onze dag van thuiskomst) dan maar bovenop.

Het is toch een toffe missie geweest. Ikzelf heb veel geleerd, veel nieuwe inzichten gekregen op ontwikkelingshulp (dat kan natuurlijk moeilijk anders als je voor een eerste keer gaat). Tanzania is een mooi land met erg leuke mensen. Ze hebben ontzettend weinig en hebben toch een grote levensvreugde en levenskracht. We hebben verhalen gehoord over onveilige toestanden, vooral voor blanken, deze zijn ongetwijfeld waar en niet goed te praten, maar eerlijk gezegd: als je al de armoede en miserie ginder ziet, is het beter te begrijpen dat er af en toe iemand "ontspoort".

Alle chirurgie is achter de rug en alle patienten goed en wel uit het ziekenhuis ontslagen. Leuk om terug te kunnen kijken op wat we hebben mogen doen. 175 raadplegingen, 42 operaties, meestal kleine ingrepen maar toch 'risky', want dikwijls bij kinderen en ingrepen 'in de luchtweg' onder algemene anesthesie... Wie er een beetje in thuis is zal begrijpen dat je dan voor elk detail alert moet blijven.

Voor de mensen die we hebben kunnen helpen betekent het blijkbaar heel wat, van op een afstand bekeken is het maar een druppel op een hete plaat.

Belangrijker is evenwel dat we uit deze eerste missie veel geleerd hebben voor toekomstige initiatieven. Voer voor bespreking thuis dus...

Voor de laatste maal vanuit Afrika. We zijn stilaan aan het afronden. Zo dadelijk nog een nabespreking en misschien dat Jos nog een lesje gaat geven. Het is voorbij gevlogen. Veel gewerkt, plannen voor de toekomst, een goed gevoel, wat moet je nog meer hebben.

Vermits de lokale pastoor ons ziet als de handen van god moest ik absoluut een lokale mis meemaken in het ziekenhuis. Dus vanmorgen om 8 uur zat ik als enige blanke tussen de patienten,verpleegkundigen, lokale artsen en directie. Ik verstond er niets van, de mis was in het Ki Swahilli, maar alleen de muziek en het gezang maakt het de moeite om het te volgen. 

We doen dus vrolijk verder. Het begint zelfs allemaal wat vlotter te gaan dan in 't begin... Is dat nu omdat wij onze normen verleggen of omdat het echt vlotter gaat?

Wat er ook van zij, het is hier leuk om te werken met allemaal mensen rondom je die entousiast en vol goeie wil hun werk doen, zelfs al ia het met beperkte middelen.

Vanmorgen postop gaan toeren en patienten gaan ontslaan. Ze gaan gelukkig allemaal prima, iedereen naar huis dus! en wij straks weg voor een toeristisch weekendje, om er daarna weer keihard in te vliegen.

Hallo iedereen in het miezerige Belgie,

Ik zit momenteel in een copycenter alle dossiers, ttz 1 blad/patient, te copieren. Jos wil dit gebruiken om nadien wat statistieken te maken. Zij hebben hier ook een computer die naar Tanzaniaanse normen zeer snel is, eidelijk. Jos is in het ziekenhuis patienten post op gaan zien en heeft daarna een kleine meeting met sr Phillys.

Jullie hebben bij Ernest al kunnen lezen over onze arrivee bij Zr Phyllis en het St Elisabeth ziekenhuis, en over de overrompeling die we daar als consultatie hebben meegemaakt. Ik dacht al veel gezien te hebben, wel dit was 'something completely new'.