Hello everybody at home,
We are already one week later again, Ben has just joined the team. Sorry, but I have not had any time to blog.

Donderdag 18 maart.

Veronica, de vroedvrouw met pre-eclampsie, is met een keizersnede bevallen van een meisje. 1700 gr. Een gigantisch hoge bloeddruk, convulsies en andere overduidelijke tekens van …eclampsie.  Mama is OK and the baby still alife!  Ik stuur haar een smsje met ‘Hongera!’ ‘Proficiat!’ Wat zou ik me maar al te graag ontfermen over haar en de baby.  Ik hoop op een goeie afloop.

Bonjour à vous tous qui êtes chez vous. Nous sommes à nouveau une semaine plus tard. Ben a rejoint notre team. Désolé, mais je ne parviens à pas à  entrer  sur le blog.

woensdag 17 maart.

Reeds heel de missie, maar vooral vandaag zijn we met onze gedachten en hart bij Feije en familie. We wachten in spanning op een telefoontje van het thuisfront...  Duimen maar!

Hier een vol operatieprogramma en veel bevallingen.  Eentje vorderde niet naar behoren. De uitdrijving stopt, de baby, tot aan de navel geboren, overlijdt. Er wordt gedacht aan een siamese tweeling maar het blijkt om een uitgebreide tumor te gaan ter hoogte van de onderrug. Jammer... Pole mama! 

Maandag 15 maart
Nauwelijks lokale artsen te bekennen in Mafinga District Hospital. Iedereen is zenuwachtig voor de komst van de vice-president van Tanzania. Enkel de AZV-artsen en drie Nederlandse studenten zijn nog paraat.

Een stukje van Eise. Eindelijk, na lang aandringen van mij  ;-):

Amina K. 25 jaar, kwam zeven jaar geleden naar het ziekenhuis om te bevallen van haar eerste kind.  Ze werd verwezen vanuit een Health Center omdat de baring niet vorderde.  Ze beviel uiteindelijk toch spontaan maar het kind was dood.  Sinds de bevalling heeft ze continu urineverlies.  Ze heeft een VVF, een vesico-vaginale fistel, dit is een verbinding tussen de blaas en de schede als gevolg van de langdurige druk van het kinderhoofdje. 

Donderdag 11 maart

Veel opnames en dames in arbeid maar weinig bevallingen. Veel HIV+ patienten. Ik telde de voorbije maanden uit, 17 % van de bevallen moeders. Zoveel. Er wordt wel gewerkt aan de screening en behandeling maar het is verontrustend. Ook zoveel baby's die besmet raken, zoveel wezen. Droevig.

Vrijdag 5 maart 2010.

Ward II, materniteit ligt overvol, een drukke nacht, een paar bevallingen en drie keizersnedes.

1. Navelstrengprolaps, te laat voor de baby. 
2. Een zware arbeid, de baby is er slecht aan toe en sterft in de voormidag.
3. Een tweeling in slechte positie.  

We vliegen er direct in. Vandaag is het Twin-dag. Drie tweelingen worden geboren.  Allemaal jongetjes. Slechts twee met een ‘goed gewicht’, de anderen zijn veel te vroeg geboren, en wegen nog geen 1500 gr. Ik vraag me af wat ermee zal gebeuren. Ze maken weinig kans... Plots liggen er vijf baby’s op een rijtje.  Jart, de Nederlandse student, raakt de tel kwijt en verliest even overzicht. Grappig.

Dag iedereen aan het thuisfront,
We zijn alweer een week ver, Ben heeft zich net toegevoegd aan het team. Sorry, maar ik kwam maar niet aan het bloggen. 

Nog even en het is weer zover. Omringd door al het materiaal en spulletjes die een plaats willen veroveren. 2 x 23 kg, het zal spannen. Alles in gereedheid brengen voor het vertrek, het geeft me telkens opnieuw een fijn gevoel. Terug naar Mafinga, bekende gezichten én de zon. Ik kijk ernaar uit!

mie