Vrijdag  

De laatste echte werkdag in Kibagabaga, omdat het een feestdag is en er een verpleegkundige ziek is, is het heel rustig op de dienst. Er zijn ook een hoop patiënten naar huis gestuurd om plaats te maken voor het fistel programma van volgende week.

Woensdag
Een beetje nerveus kom ik aan in de CHUK, vandaag mag ik mijn présentatie geven en aan het aantal telefoontjes van de afgelopen week weet ik zeker dat ik verwacht ben.

Zondag

Een beetje verloren na het weinig werk in Kabgayi , ga ik terug naar het ziekenhuis van Kibagabaga. Is het door de rustgevende tuintjes in het ziekenhuis, de spelende kinderen of de geïnteresseerde attituden van de verpleegkundigen dat ik me ondanks de grote kloof in kennis me toch in dit ziekenhuisje het meeste thuis voel.

Vrijdag

Half zeven ’s morgens ik hoor de klokken luiden, wie gaat er nu zo vroeg naar de mis? Blijkbaar heel Kabgayi want als wij een uurtje later de aarde weg bewandelen naar het ziekenhuis die voor de kerk passeert ziet het er zwart van het volk die de kerk uitkomen.

Woensdag

Onze chauffeur is eindeloos te laat. Aangekomen in Kibagabaga zijn de verpleegkundigen al ijverig bezig. Ze zijn met twee om de verbanden te doen: één doet de niet geïnfecteerde patiënten de andere de geïnfecteerde wonden. Er is ook een nieuw patiëntje, wiens hoofd, nek en armpje verbrand is met heet water. Ik probeer het kinderbadje terug te introduceren . Benieuwt of ze het over een weekje nog gebruiken.
 

Dinsdag

G-Day, vandaag eindelijk de afspraak waarop we zolang wachten met le ministaire de sante maar ‘s morgens toch nog even naar het ziekenhuis van Kibagabaga gaan. Welk beest ze daar deze ochtend gestoken heeft weet ik niet, maar een jonge dokter had plots beslist te toeren in de zaal van de geïnfecteerde patiënten en wou alle verbanden openen, inclusief onze grefjes. De verpleegkundigen waren heel snel over hun toeren en begonnen alles door elkaar te doen en vergaten al de dingen die ze anders zo goed deden. Het heeft even geduurd voordat alles terug op zijn pootjes viel.

Lundi

Vus de l'extérieur, les briefings sont un beau spectacle mais j'ai quand même sursauté quand subitement, tous ensemble, on a commencé  à prier pour la prochaine semaine et  pour  les patients... Si cela est efficace, je n'en sais rien mais démarrer une nouvelle semaine dans ces conditions, c'était  de suite comme un nouveau départ.

Tous les pansements furent  ouverts avec l'eau nécessaire  et la kétamine. Nous attendons le passage du médecin. Tout à coup, il apparaît que je ne suis pas la seule blanche dans l'hôpital. Un certain responsable de la formation en chirurgie venant du Colorado participe à la tournée avec l'équipe médicale. Nous nous sommes  interrogés, chacun étonné de la présence de  l'autre.

Zondag

Toch nog even naar het ziekenhuis van Kibagabaga om een paar verbanden mee te doen waaronder de eerste uitpak van een greffe op een zeer oude en niet zo propere wonde.

Twee verpleegkundige waarmee ik tot nu toe weinig gewerkt had, hebben dienst. Het begin is wat moeilijk, weer de uitleg van pijnstillers,… maar na het tweede verband gaat het al stukken vlotter. Spijtig genoeg ziet de greffe er niet goed uit. Ze ligt er grotendeels los op en gans het verband was groen met een gekend pyo geurtje. Uitbundig ontsmet en voor één keer veel isobétadine gebruikt. Hopelijk kunnen we toch nog een deeltje redden.

Monday
From the outside, briefings are indeed a good show, but I was shocked in the moment in which all people together began to pray for the upcoming week, the patients… Whether this has helped, I do not know, but the initiation of a new week immediately was a kind of a new start. All bandages were opened with the necessary water and ketamine, and then they waited for the doctor, and all of the sudden it appeared that I had not been the only Caucasian in the hospital. One or the other training responsible/surgeon from Colorado was touring with the medical staff. Both being surprised of each others presence, we asked each other questions.

Vrijdag

Vroeg uit de veren, om 07h15 vertrokken al naar de CHUK. Dankzij mijn vroege komst mocht ik deelnemen aan het wekelijkse multidisciplinair overleg tussen de verschillende chirurgische diensten.