10 dagen rwanda, volop werk. De laatste dagen veel en lange operaties. Tot het donker is ( het is hier wel al donker om 19u, hé ). Gisterenmiddag groot buikabces en een volledig open ‘litteken’ bij Julie. Zij is een jonge vrouw bevallen van een eerste kind door middel van een keizersnede. Na enkele dagen viel de wonde open wegens een infectie. De verzorging gebeurt met water en grote dossissen antibiotica. Na enkele weken sluit de wonde zich beetje bij beetje als alles meezit. Bij Julie was dat niet het geval. Hoge koorts, pijn, ... en een niet zo een aangename geur. De etter gutste uit een abces dat we vonden tussen de darmen en baarmoeder. Alles plakt aan elkaar. Spoelen, draineren en nog eens spoelen.

goeiemorgen,

we zijn na enkele dagen op kruissnelheid gekomen: zaaltoer, operaties, raadplegingen. Nogmaals blijkt dat ze hier met de weinige middelen ongelooflijk inventief zijn. Ook goed georganiseerd, al leek het voor ons de eerste dagen één grote chaos. 

tot later 

hallo in de lokale taal.

De taal die iedereen spreekt, behalve wij. Frans of Engels wordt zeker niet door iedereen gesproken.

Zoals vorige missies elders krijgen we een goede ontvangst en horen we dat alles ok is. Tot we een eerste dag in het ziekenhuis volop meemaken. 6000 bevallingen per jaar, dus meer dan 15 per dag, waarvan 1/3 door keizersnede. De stap naar keizersnede wordt meestal veel te snel gezet.

Karima, vroedvrouw, en op haar eerste missie, laat zich niet kennen en gaat al volop tegen de beslissing van de - nog jonge - artsen in. Aanvankelijk met hulp van mezelf, later hebben ze snel door dat ze wel goed is in haar vak. Maar een keizersnede meer of minder, niemand ligt er wakker van...

24 u na thuiskomst: goed om weer thuis te zijn, jammer dat het over is. Afscheid nemen is niet altijd makkelijk. Beloofd om volgend jaar het werk verder te zetten. Ondertussen onderhouden we contact met enkele patiënten; Zo is er Fabiola, 24 jaar, nooit menstruaties gehad. Twee weken geleden, op onze eerste consultatiedag, haar verteld dat ze geen baarmoeder heeft.

Eindelijk verbinding!

Het merendeel van de operaties hier bestaat uit het wegnemen van myomen (vleesbomen) of het proberen te herstellen van eileiders. Mannen zijn niet snel geneigd om hun sperma te laten onderzoeken en vrouwen dienen maar snel geopereerd te worden. maar ondertussen kennen ze me wel: d'abord un spermiogram et aprés on va voir... . Genoeg patiënten om twee weken te vullen.

Inseminaties bestaan hier niet, IVF kan alleen in de hoofdstad en kost 2000 €. Als je dan weet dat een gemiddeld maandloon 50 € of minder bedraagt, dan weet je wel dat het redden van eileiders een belangrijk proces is. Lukt dit niet, rest nog steeds een kruidenmengsel 'pour ouvrir les trompes'. Te koop bij de plaatselijke medicijnman !!!

Laatste volledige dag, morgen moe maar zeker voldaan naar huis.

28 ingrepen verder. Laatste week ook de druk verhoogd om het antibioticagebruik, dat hier als snoepjes wordt uitgedeeld, te verlagen en op een juiste manier te gebruiken. De postoperatieve zorgen kunnen nog heel wat beter. We doen ons best het steeds opnieuw te herhalen.

We blijven opereren, gisteren tot de avond reeds gevallen was. 

Van Serge, een jongeman van vierentwintig, die reeds 5 jaar met één borst (cup B naar mijn schatting) door het leven moest (‘gynaecomastie’), hebben we gisteren opnieuw een echte man gemaakt. Dolgelukkig.

Een week geleden in zaventem vertrokken, vol spanning voor het onbekende (het is mijn eerste missie),vandaag alsof je hier reeds maanden woont. Geen geloop en gejaag, iedereen met een lach op het gezicht. Ik zou het best gewoon kunnen worden.

We blijven opereren, gisteren tot de avond reeds gevallen was. 

Jocelyne, 16 jaar, een half jaar gewacht om ons hier te consulteren, met een grote borsttumor. Langzaam gegroeid, blij dat we 'het' er vanmorgen reeds hebben kunnen uithalen.

Prachtige locatie, vrij goed uitgerust ziekenhuis, iets buiten een kleine stad. Gedreven artsen, verpleegkundigen, zusters. Alle 'normale' activiteiten zijn opgeschort voor onze kleine missie. Gynaecologische problemen worden verzameld, samen besproken, en indien nodig, samen geopereerd.