Na een paar bewolkte dagen weer een genadeloze zon, in de ochtend heerlijk, de patienten van de vrouwenafdeling gaan vroeg naar buiten om zich op te laten warmen. De ochtendronde wordt gedaan, blij te merken dat alle operatiepatienten het goed maken. Ook mama Nchawele, 54 jaar oud, ze is geopereerd aan een verzakking. Een van de weinige keren dat ik deze operatie hier hoef te doen, de vrouwen hebben hier veel steviger bekkenbodems dan onze Nederlandse vrouwen en waarschijnlijk ook de Belgische. Na de ronde volgen de consultaties, altijd samen met een Clinical Officer of een Assistant Medical Officer, vooral voor onderwijs. Hoe gemakkelijk is het voor mij om hier alleen de verloskunde en gynaecologie te doen terwijl zij van alle markten thuis moeten zijn.

Vraag me niet hoe mijn dag was, ik kan gelijk beginnen bleiten (blèren, grienen?) Een lullige dag zou Eise zeggen. De baby met ademhalingsproblemen (slikpneumonie? mogelijke verbinding luchtweg-slokdarm?) doet het niet goed. Gisteren, zondagnamiddag, toen ik even een kijkje ging nemen op materniteit, hebben we  een IV catheter voor antibiotica en een maagsonde geplaatst. Ook aangedrongen op extra vocht.  Nu  voor het eerst koorts, geen goed teken.  Zuurstof zal hem wat comfort brengen.  Wat kunnen we meer???

Weekend. Dit betekent  relaxen, wat lezen, wasje doen, in de te hete zon een mooie wandeling maken, even afstand nemen van het werk, bloggen, straks uitgenodigd op een trouwfeest.Deze week hadden we Griet, AZV fotografe, te gast.  Het was een aangename ontmoeting en fijne samenwerking. We werden overspoeld door het  werk, ze kon meteen aan de slag.  Benieuwd naar het resultaat.

De werkdag begint met een sectio. Een electieve sectio. een repeat sectio. Een negende zwangerschap, slechts twee in leven. Zes babies die in utero of als zuigeling overleden zijn. Een meisje, WAKIKE, van 2800 gr, wordt geboren in stuit. Apgar 9/10/10.  De mama is superblij. Nu maar duimen voor een verder goed verloop.

Mardi, le 23 Novembre.

Tuesday, 23rd November.

Mobile Clinic to Kikio. A remote location on an hour's drive. We have just departed and the midwives get there scarves above their heads and tie them around. Too much dust blown up. Their braided hair cannot be washed and is due to be maintained for a couple of weeks, that is the reason why. Suddenly Veneranda starts: ‘Let us pray…’ and a why rosary follows. I quickly understand why. For a successful day and a safe return home! The ride is really off road. Steep hills, slobbery winding roads. With desolate moments. Dry but beautiful, many baobabs. We get the store hut for maize at our disposal. (Ugali, a porridge of maize flour is basic food here.)

Dinsdag 23 November.

Mobile Clinic naar Kikio. Een afgelegen plek op een uurtje rijden. We zijn net vertrokken of de vroedvrouwen halen hun sjaal boven en binden die rond hun hoofd. Te veel opwaaiend stof. Hun ingevlochten haar kan niet gewassen worden en moet een paar weken stand houden, vandaar. Plots start Veneranda: ‘Let us pray…’ en een hele rozenkrans volgt. Al snel heb ik door waarom. Om een succesvolle dag en een behouden thuiskomst! De rit is echt off the road. Pittige heuvels, slibberige kronkelwegen. Met momenten desolaat. Droog maar prachtig, veel baobabs. We krijgen de voorraadhut voor mais ter onze beschikking. (Ugali, een brij van maisbloem is hier basisvoeding.)

Zaterdag 20 november.

Een prachtige dag gehad. 1+1+1=3 fietsen geleend. Dit duurde een tijdje. En dan zijn we weg. Echt fijn. Wind, warm(goed smeren tegen de zon!). Al die mensen die ook onderweg zijn. Te voet, met de fiets of ossenwagen. Ezeltjes volgeladen, daladala’s overladen. Vrouwen met gewichten op hun hoofd, babies op de rug, kip onder de arm. Zaterdagmarkt in Giapanda. Prachtig schouwspel! Al die kleuren. Verkoop, slachten en roosteren van koeien en geiten. Uniek.

De ontvangst van de MMM ( Medical Mission of Mary) Sisters is weer geweldig. Een van de zeldzame ziekenhuizen waar blanken nog de leiding hebben. In Makiungu niet voor lang meer, de 2 artsen en farmaceute zijn de zestig gepasseerd. Het contrast van de accomodatie en voorzieningen in het Convent met de dagelijkse praktijk in het ziekenhuis is groot. Vrouwen komen van heinde en ver, soms uren met de bus maar ook vaak uren lopen. Neema is 45 jaar, ze heeft vaak buikpijn, veel bloedverlies en als vastgesteld wordt dat ze een sterk vergrote baarmoeder heeft en een operatie haar klachten zou doen verdwijnen stemt ze graag in met de ingreep, ook al is ze kinderloos en ook al is er kinderwens. Maar een zwangerschap is vrijwel uitgesloten.

Dinsdag 16 November. 

Vandaag, op het menu:  ‘Mobile Clinic’. Voor iedereen klaar is en de jeep geladen, is het alweer een uurtje later dan gepland. Afspraken in Afrika… :-) Dan toch maar eerst naar de maternity ward. Een grand multipara (vijfde kindje) is klaar om te bevallen. De geboorte van de schouders verloopt heel moeizaam. Een mogelijke ‘schouderdystocie’ flitst door mijn hoofd. De eerste noodzakelijke handelingen worden aangewend. Een dikke baby van  4130 gr. wordt geboren!  Hier een zeldzaam gewicht. Meestal hebben we babies van 2500-3000 gr.