Onze missie was dit jaar (voor mij is de teller reeds op 5) wel uitzonderlijk: de medische staff en het Ziekenhuis -personeel worden stilaan gewoon aan onze kortdurende missie. Uit de vorige missie blijkt dat de protocols en overgebrachte kennis  vrij goed worden toegepast!

Hujambo,

De reis tot in Tosamaganga is er een om nooit meer te vergeten. Hoe makkelijk en comfortabel de vlucht was, zo vermoeiend en barbaars was de daaropvolgende busreis. In vergelijking hiermee was de busreis van onze vorige missie pure luxe ;-) Bovendien zat er een of andere roekeloze gehaaste gek aan het stuur. Soms was het net of we in de railway zaten, maar dan zonder de gordels en zonder de zachte zeteltjes. Ik denk niet dat de bus ooit van een vering is voorzien... Hoe dan ook was ze ver te zoek. Zo ver dat we zelfs blij waren met de taxi die te klein was voor al onze bagage zodat we met de helft van onze bagage op de schoot de rit van Iringa tot in Tosa moesten uitzitten.

Hallo allemaal, Offerfeest vandaag! Nationale feestdag dus. We weten dit pas sinds gisteren met zekerheid. Het ziekenhuis werkt vandaag op zondagdienst (lees: niet, het labo is gesloten, letterlijk, deur op slot). Dit geeft ons de tijd om nog een kort berichtje te plaatsen voor we vrijdag weer vertrekken. Grote spectaculaire dingen zijn er niet meer gebeurd de afgelopen dagen. Mijn werk aan het toestel is geen maat voor niets geweest. Jan heeft er samen met dr. Asunta al volop gebruik van gemaakt. Verder gaat het hier zijn gewone 'Afrikaanse' (lees: trage) gangetje. Nu we hier wat langer zijn hebben we gemerkt dat onze vorige missie toch zijn vruchten heeft afgeworpen. Het voorbije weekend hebben we even wel vakantie gehad. Zaterdag zijn we

Hallo allemaal,

Hier zijn we weer. Met iets meer tijd, iets meer ervaring met het bloggen via de gsm en dus een iets langer verhaal. Onze eerste werkweek zit er bijna op, dus vonden we de tijd rijp voor een update. Laten we beginnen bij het begin. Tot in Tanzania geraken is geen probleem. Tot in Tosamaganga geraken is andere koek! De busrit is vermoeiend. Een ander woord bestaat er niet voor. Geen airco. Wel catering! Fanta en een cakeje :-) Op de lange weg naaf Iringa zijn we 3 keer gestopt. Een eerste keer gewoon langs de kant van de weg. In the middle of nowhere. Wie het echt niet meer kon houden, kon daar in de vrije natuur zijn behoefte gaan doen :-o De tweede stop was van moeten.

...maar de Sr. Sabina wilt zo graag dat we terug komen!

Eigenlijk was het labotoestel het enige dat met gemak de 10-uur durende vlucht en 10-uur durende busreis overleefd heeft. Het is nog steeds in gebruik (alive and kicking) in Tosamaganga.

Wij zelf waren er na die helse tocht net ietsje slechter aan toe ;-)

Er was zo'n mooie samenwerking tussen ons team en natuurlijk ook met het Tanzaniaans team. Het was al bij al een zeer geslaagde missie met hieronder enkele mooie foto's:

Hello everybody at home,
We are already one week later again, Ben has just joined the team. Sorry, but I have not had any time to blog.

Dag allemaal,

Na een uitputtende 2x 10 u vlieg- en busreis, komen we met 2,5 u vertraging omwille van motorpech en wegenwerken, in Iringa aan. We werden aan de busterminal in Iringa door Sr Sabina opgewacht (gelukkig hadden we aan boord van de bus een vriendeljke inwoner van Iringa die zijn Mobile uitleende om de ongeruste Sr Sabina te verwittigen).

Après un voyage épuisant de 2 X 10h en avion et en bus, nous sommes arrivés avec 2 heures30 de retard à Iringa à cause de problèmes techniques au moteur du bus, et des travaux sur la route. Au terminal à Iringa, nous sommes attendus par soeur Sabina qui, très inquiète de notre retard, avait été avertie pendant le voyage grâce au portable d'un aimable passager.

1 week na onze terugkeer,is het wel de moeite nog eenblog te versturen:onze missie was een succes ,en ook een bewustwording van het leven en de dood !!

wij hebben samen echt genoten ,gewerkt en gevierd : details in een uitgebreid verslag

wij hebben van de directie goede punten gekregen en men verlangt dat we terugkomen 

Hujambo,

Zoals iedereen ondertussen wel zal gemerkt hebben heeft een chronisch en absoluut gebrek aan internetvoorzieningen al mijn goede voornemens de das om gedaan. De wil was er... de weg (nog) niet. Maar zoals aan de meeste andere wegen in Tanzania wordt ook aan deze weg volop (dit is zeer relatief) gewerkt. De blog zal dus (misschien) voor een volgende keer zijn.