26 april 2012, vervolg

Sinds vorige week heb ik mijn officiële Tanzaniaanse bijnaam, zal in ‘t vervolg ook zo worden aangesproken: Mdemu (en juist uitspreken a.u.b.: Mdèèmoe): ‘the one who cuts’ in de lokale Hehe-taal (ook iets voor Wikipedia)

23 april 2012

Bonzo style

Door technische problemen en avondlijke vermoeidheid zijn we er nog niet in geslaagd onze blogs te versturen.

Wij willen u echter niet langer op de proef stellen: hier volgt de eerste reeks in één keer. 

Seven years in Mafinga

15 april 2012

Jaja, dit is onze zevende trip naar Mafinga!

Het begon ditmaal weer onder een gunstig gesternte: vlotte reis brussel - zurich - dar es salaam zonder stakingen, technische problemen, delays, huilende zuigelingen of snurkende medepassagiers: Tanzania lijkt dan niet eens ver.

De rit naar Mafinga ( zo’n 600 km) blijft natuurlijk een opgave, maar het steeds wisselende en indrukwekkende tanzaniaanse landschap maakt veel goed.

Voor  vertrek uit Mafinga op 8 maart zijn we nog even in het ziekenhuis geweest, oa  Neema bezocht. We waren bang dat we maandagochtend  zouden horen dat ze in het weekend was overleden. Ze was aan de beterende hand, dronk, had darmactiviteit en keek beter uit haar ogen, was wel graatmager en ondervoed. Het bleek dat haar moeder, die trouw elke dag langskwam, geen geld had om haar dagelijks te voeden. Eten wordt niet door het ziekenhuis verstrekt.

Geld van AZV voorzag in haar behoefte en Neema knapte verder op. Gelukkig een goede afloop. Mie schreef al dat ze Neema soda liet drinken terwijl de dokters aan haar bed de zorgelijke situatie bespraken, hartverwarmend zoals Mie met zo’n menselijke ( vrouwelijke ?) benadering het puur medische doorbrak.  

Demain, nous entamons la deuxième semaine… je me réjouis!

Avec Verichita, la sage-femme en chef, on avait décidé que le midi, pendant le transfert, on passerait un sujet en revue. On a commencé avec la pré-éclampsie. Eise a mis ce point chaud sur la table vendredi dernier, après le rapport du matin. La discussion a été très animée. C’est comme ça qu’on les aime ;-) ! La plupart des mamans que je connais sont probablement rentrées à la maison. Elles accouchent et rentrent chez elles le jour-même. Pour les césariennes, la maman reste une semaine si elle habite loin, car on doit enlever les fils.

Op de morningreport krijgen we te horen dat er twee moeders het leven lieten.

Het weerzien in het ziekenhuis was weer warm en enthousiast, nog veel dezelfde artsen, verpleegkundigen en vroedvrouwen. Een aantal is overgeplaatst, nieuwe zijn in de plaats gekomen. 

Bij  het omkleden ontmoet ik de rattenvanger van het ziekenhuis. Er heerst een ware plaag, ook op verloskamer. In alle hoeken en kasten, overal rattenkeutels… dus ook ratten. Tja… een voortdurend wederkerend probleem.

Morgen start onze tweede werkweek, ik heb er zin in!

Met Verichita, de hoofdvroedvrouw, heb ik afgesproken om ’s middags tijdens de overdracht telkens een onderwerp aan te kaarten. Pre-eclampsie komt eerst aan de beurt. Eise besprak dit hot-item vorige vrijdag na de morning-report. Het bracht heel wat discussie teweeg. Zo hebben we het graag. :-)
Waarschijnlijk zijn de meeste mama’s die ik ken naar huis. Vandaag bevallen en dezelfde dag nog naar huis. Een keizersnede blijft een week als ze ver weg woont, de draadjes dienen immers verwijderd te worden.

Maandag 20 februari 2012.

De eerste werkdag, een inloopdag.  Het bekende lijstje van bezoeken aan prominente figuren wordt vlot afgewerkt, het installeren van de consultatieruimte kan beginnen.  Een lange rij wachtende vrouwen, sommigen komen van heel ver. De komst van Belgische :-) dokters werd over de radio aangekondigd en werpt alvast vruchten af. Enkele gevallen blijven me bij.