Ja, onze vervolgblog heeft lang op zich laten wachten: te veel werk zeker?

Onze  18 hospitalisatiebedden liggen in elk geval vol, ondanks de supersnelle turnover, tenminste wat de niet-urologische ingrepen betreft ( goiters, hysterectomieën, speekselkliertumoren, buikwandbreuken enzo)

De 8 blaasfistelpatiëntes bezetten een hele zaal, idem voor de prostaatmannen: hier is wat langer toezicht aan de orde. Gelukkig is er Mariane, onze post-op verpleegkundige die alles nauwgezet in het oog houdt, terwijl ze de kennis van het lokale personeel bijschaaft, en de alomtegenwoordige schattige baby’s knuffelt.

Inmiddels is de 44ste patiënt aan de beurt

Een sfeerbeeld

Net gearriveerd in Orodara na een toch wat hektische reis: vertraging in Brussel, niet voorziene omweg via Cotonou , 'late arrival' in Ouaga , en dan vroeg op om de baas van de Orde der Geneesheren te begroeten in het Hopital National: vriendelijke collega trouwens die ons uitvoerig bedankt en met veel 'pas de problemes' op weg stuurt richting Orodara.

Afspraak om 20.00u in de 'Night Club' van Orodara. We zijn er stipt. Een lange tafel staat “gedekt” met enkel een glas op een bierviltje voor een dertigtal mensen. Er is nog niemand. Eén voor één arriveert het hele ziekenhuis. De microfoon wordt ter hand genomen, maar is defect. Dan maar zonder. Soulama, Docteur Sanou, Docteur Sonda, allemaal komen ze naar voren en doen ze een speech, danken ons uitgebreid en, opvallend, danken ook onze families thuis, in naam van de hele bevolking van Orodara. Ik ben ontroerd. Het ‘diner’ wordt uitgedeeld. Iedereen krijgt een bord met een gegrilde Burkinabese (lees:calorie-arme) kippebil, begeleid met een schijfje komkommer en tomaat, en enkele uiringen, te consumeren zonder bestek. Het smaakt.

Het einde van een missie geeft telkens een dubbel gevoel: enerzijds is het nú al voorbij en anderzijds toch ook een gevoel van goed dat we terug naar huis kunnen om onze unieke ervaringen met anderen te kunnen delen. Het is echt uniek hoe dicht je betrokken raakt bij het leven van Afrika. Die betrokkenheid maakt het afscheid met mensen die we twee weken geleden nog niet kenden vaak kinderlijk ontroerend. De laatste operatiedag was voor Dominik zeker niet de gemakkelijkste ondanks de routine na 30 schildklieroperaties. Met deze wil ik dank zeggen aan azv om mee te mogen werken aan zulk voldoening schenkend project, maar ook aan mijn familie die dit mogelijk maakt en mijn toffe collega's Herbert en Dominik met wie samenwerken een plezier was.

Vrijdag, dag 14: Het zit erop! We tikken af bij op de kop dertig patiënten. Ze stellen het allemaal prima: "Il n'y a pas de problèmes". Vanavond om 20.00u worden we verwacht in de plaatselijke 'Night Club'. Ben benieuwd...

Nogmaals dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt, in het bijzonder onze lieftallige echtgenotes, Diane, Gerlind en Katrien! Het was geweldig.

Donderdag, dag 13: Afrikanen lachen graag. Dat is een understatement. Onze "assistenten" kunnen er ook wat van: Tijdens een operatie zeggen ze niet veel, of wordt er af en toe iets gevraagd, maar van zodra Dominik zijn operatieschort losmaakt, volgt er systematisch een uitgesproken ontlading. De opgebouwde spanning mondt dan uit in een uitbundig heen-en-weer gejoel, in een taaltje dat vermoedelijk het midden houdt tussen Dioula en 'Afrikaans Frans', maar waar je als vreemdeling geen snars van verstaat. Ze beginnen dan ook sappig te ginnegappen, giechelen, schateren tot zelfs bulderen. Het werkt ook erg aanstekelijk, ook al snap je er niks van. Zo ook dus vandaag.

Woensdag, dag 12: We zijn vroeger klaar dan verwacht en bellen onze chauffeur dat we naar huis zullen wandelen. Orodara is eigenlijk één lange brede straat, geflankeerd met een kilometerslange 'Vlaamse kermis': een ketting van zelfgemaakte tafels, afdakjes en kraampjes, gevuld met appelsienen, bananen, noten, gedroogde mango's(!), glazen flessen brandstof(!), telefoonkaarten,..

Dinsdag, dag 11: Na de gebruikelijke Nescafé start er een nieuwe dag. Opnieuw vier patiënten met een goiter wachten geduldig hun beurt af. Ik probeer me in te beelden  wat er door het hoofd van die jonge vrouw gaat, terwijl ze naar de operatietafel al 'wandelend'(!) wordt begeleid, volledig ontdaan van elk kledingstuk, met enkel een groen laken om zich heen geslagen: ze verstaat geen Frans, enkel het lokale Diula; ze beseft vermoedelijk wel dat ze zo meteen moet gaan liggen, en onder het mes moet van een blanke vreemdeling. Ik zie waterlanders in haar ogen en ben geroerd. Ik vraag mijn 'studenten' om haar gerust te stellen. Ze lachen er telkens weer om.