November 2011. Ik duw de deur van de auti-klas van Akamuri open en herken de meeste gezichten van de verstandelijk gehandicapte kinderen van de zending van vorig jaar. Van sommigen ken ik de naam nog, Poetin zit braaf op de bank en dat verwondert me want vorig jaar was hij onhandelbaar.

Eerste week achter de rug en gisteren - zaterdag - was er nog de ouderdag van het centrum waar wij de sprekers waren. Artsen zonder Vakantie heeft Akamuri voor zijn twintigjarig bestaan een "beamer" cadeau gedaan en we hebben daar al dankbaar gebruik van gemaakt. De voorbije week maakten we enkele beelden van de auti-klas van Aloys en die konden we dan onmiddellijk tonen aan de ouders.

Hallo aan het thuisfront!

Hier nog wat nieuws vanuit Bujumbura.

Tot vorige week vrijdag hebben we in Akamuri met de gehandicapte kinderen gewerkt. We hebben elke namiddag met alle begeleiders  het pedagogisch materiaal bekeken en besproken. Ze kunnen ons heel goed uitleggen wat je met het materiaal kan doen, maar spijtig genoeg wordt het niet altijd gebruikt in de dagelijkse omgang met de kinderen. Daar gaan we later deze week  op terugkomen. En we hebben ook een snoezelkamer ingericht, en vrijdagnamiddag dan ook ingewijd...

Mwiriwe! Amakuru?(=goeienavond, hoe gaat het met jullie?)

Onze eerste 3 dagen in Akamuri zitten er ondertussen al op, de tijd vliegt…

En arrivant au centre Akamuri ce mercredi 7 juillet, mon cœur était triste. En effet, Mama Hervé que j’avais connu depuis ma mission en 2005 venait de décéder suite à une longue maladie. Hervé était reparti à l’intérieur. Sa classe, rangée comme avant ce départ, restait fermée. Personne, jusqu’à mon arrivée, n’avait osé ouvrir sa classe, déplacer ses affaires.

Bij mijn aankomst in Akamuri vervulde droefheid mijn hart. Sinds 2005 werkte ik samen met Mama Hervé, de mama van een zwaar gehandicapt kindje (Hervé) die als leerkracht haar dagen vulde met de zorg voor minder valide kinderen. Na een slepende ziekte overleed mama Hervé vlak voor mijn aankomst. Haar zoon Hervé was vertrokken naar het binnenland. De klas van mama Hervé, opgeruimd zoals voor haar ziekte, bleef gesloten. Bij mijn aankomst lag alles op zijn zelfde plaats, niemand had gedurfd de klas open te doen, haar orde te verstoren.

Vervolg :tweede deel.

Er werd ons gevraagd om in het diepe binnenland Ruygi (Oosten -grens Tanzania) "enkele kinderen te gaan onderzoeken en een kleine evaluatie per kind te maken.Om 13.00 u was het vertrek voorzien ,maar zoals onze filosofische begeleider Gilbert altijd zegt :"Le temps est élastique " zijn we vertrokken rond 13.45 u . Het meest speciale van de reis is het laden van de bus : de fysische wet zegt : het te laden voume moet gelijk zijn aan het volume van de bus.Dit is dus niet zo.Gilbert zegt :"Il n'y a pas seulement les temps qui est élastiquer ,l e bus aussi est élastique.."

Dus in Burundi zegt de fysische wet : Het te laden volume mag het volume van de bus ruimschoots overschrijden..

In die bus werden we dus geperst...

We bereiden de missie voor: verzamelen van nuttig materiaal (orthopedisch, voeding, ...) en speelgoed, voorbereiding van de lessen voor de ouders en de therapeuten.