Ik kan het niet laten om jullie toch een leuk verhaal te vertellen, een positief verhaal! En eigenlijk een verhaal van tijdens onze korte vrije tijd...

Woensdag

Tijdens de ochtendmeeting geef ik (met wat hulp van een ballon) uitleg over rugproblematiek. Na de presentatie lopen we met zijn allen naar de fysio-afdeling. Thadei (nieuwe kinesist) blijft maar zeggen dat de presentatie goed was en dat we deze ook aan Gotthard en Leonard (de andere kinesisten) moeten laten zien. Nu? Nee, hij wil graag nu les van mij.

Na een goede nachtrust worden we om 06.45 uur wakker. Klaar voor de dag in het ziekenhuis en op school.
De fysio heeft, ten goede, een metaformose doorstaan. De grote ruimte is nu ingedeeld in 3 kleinere delen, afgescheiden door een gordijn. Er moesten wel meer ruimtes gecreëerd worden want sinds eind vorig jaar is er een fysiotherapeut bij. Zijn naam is Thadei.
Verder hangen er grote spiegels aan de muur. Geweldig. Verder is het leuk dat ondanks deze veranderingen mijn invloeden ook nog aanwezig zijn. Leon en ik hebben in Amsterdam een erg mooie posters gekocht van het menselijk lichaam. Bijna ware grote.Tenminste als je 1.50 meter bent, haha. Ze waren erg onder de indruk van deze posters.

...maar de Sr. Sabina wilt zo graag dat we terug komen!

Eigenlijk was het labotoestel het enige dat met gemak de 10-uur durende vlucht en 10-uur durende busreis overleefd heeft. Het is nog steeds in gebruik (alive and kicking) in Tosamaganga.

Wij zelf waren er na die helse tocht net ietsje slechter aan toe ;-)

Er was zo'n mooie samenwerking tussen ons team en natuurlijk ook met het Tanzaniaans team. Het was al bij al een zeer geslaagde missie met hieronder enkele mooie foto's:

Als jonge mama is het niet makkelijk de verhalen te lezen van een missie gynaecologie naar Tanzania. Het team maakte mooie foto's, vertelde heel wat succes verhalen maar vaak was het toch uitkijken naar 'goeie' dagen...Dagen waarop Eise, Karl en Mie geen babietjes en geen mama's moesten afgeven, dagen dat elke strijd werd gewonnen.

Nog een kleine greep uit de blog van Mie voor ik jullie laat genieten van de mooie beelden:

Een slechte dag: Faustin heeft de strijd opgegeven...

As a young mum it is not easy to read thise stories of a gynaecology mission to Tanzania. The team took some beautiful pictures, had many success stories to tell, but often they longed for ‘good’ days.. Days when Eise, Karl and Mie did not have to part with babies or their mothers, days that every battle was won.

Here is a small excerpt from Mie’s blog before the beautiful images:

A bad day: Faustin gave up...

En tant que jeune mère, ce n'est guère facile de lire les récits que nous rapportent le team qui rentrent du mission gynécologique en Tanzanie. L'équipe a fait de belles photos, nous a rapporté des récits de succès mais aussi il y a eu des moments où les membres aspiraient à des jours meilleurs. Des jours où Eise, Karl et Mie ne devaient perdre ni un bébé ni une maman mais des jours où ils gagnaient le combat pour la vie.

Voici un bref extrait du blog de Mie avant que je ne vous laisse profiter des belles photos.

Un mauvais jour, Faustin a perdu le combat....

Hello everybody at home,
We are already one week later again, Ben has just joined the team. Sorry, but I have not had any time to blog.

Monique bracht ons deze maand de foto's van haar missie naar Tanzania. Zij ging daar werken als een kinesiste in het ziekenhuis van Peramiho. Belangrijk werk want wie niet vlak na de operatie opnieuw zijn ledematen leert gebruiken, krijgt verstijfde gewrichten.

Donderdag 18 maart.

Veronica, de vroedvrouw met pre-eclampsie, is met een keizersnede bevallen van een meisje. 1700 gr. Een gigantisch hoge bloeddruk, convulsies en andere overduidelijke tekens van …eclampsie.  Mama is OK and the baby still alife!  Ik stuur haar een smsje met ‘Hongera!’ ‘Proficiat!’ Wat zou ik me maar al te graag ontfermen over haar en de baby.  Ik hoop op een goeie afloop.