Voor mij was het mijn tweede missie in Kabgayi. Wat me telkens opvalt in Afrika, is de grote interesse van de medische staff voor bijscholingen.
Acute pijnbestrijding en pijnfysiologie, zuurstoftherapie, opvang van neurotrauma's zijn de bijscholingen die ik heb gegeven aan de medische staff en nog eens apart aan de spoedgevallendienst.

Een correcte pijnbestrijding blijft een universeel probleem. Het is iets dat nog altijd stiefmoederlijk behandeld wordt door de medische staff. Het wordt bezien als een luxe om geen pijn te hebben. Maar een slechte pijnbestrijding heeft ook een negatieve impact op de genezing van de patient. Stap per stap wordt de noodzaak van een adequate pijntherapie ingezien.

Pour moi, c'était ma seconde mission à Kabgayi. Ce qui me frappe chaque fois en Afrique, c'est le grand intérêt du personnel médical pour le perfectionnement professionnel..
Le traitement des douleurs aigües et la physiologie de la douleur, le traitement thérapeutique à l'oxygène, l'accueil des personnes victimes d'un traumatisme neurologique sont des matières que j'ai enseignées au personnel médicales mais aussi et en particulier au personnel du service des urgences.

Dit was mijn zevende missie en mijn derde in Kabgayi. De eerste alhier was in 2003, samen met Sarah. Dit was nu een missie met als doel: opleiding te geven in wondzorg en specifiek gericht op brandwonden. Ik evalueer ook de aangeleerde technieken door de jaren heen, en bekijk wat de noden zijn in de toekomst.

De eerste indrukken van Francine na haar eerste missie...

Eigenlijk had ik geen verwachtingen. Het beste is te vetrekken met een open geest en ontdekken ter plaatse hoe de dingen eraan toe gaan. In het begin is observeren en de mensen van de dienst leren kennen het belangrijkste aspect: je moet je ogen de tijd geven om het reilen en zeilen van de dienst te analyseren. Je kan moeilijk ergens toekomen en beginnen suggesties te maken. Wij zouden het ook niet leuk vinden indien dit bij ons zou gebeuren.

Dinsdag 27 april zijn we vertrokken van op Zaventem naar Kigali. Ondanks de aswolk van Ijsland is onze vlucht toch vertrokken naar het land van de meer dan 1000 heuvels bezaaid met een opulente vegetatie en duizenden bananenplantages.

Na een rustige vlucht en de douane formaliteiten, vertrekken we naar Kabgayi met het ontvangstcomité. De Rwandezen spreken Kabgayi uit als volgt: Kabwai. De heuvel was van een man met die naam. En zo is die uitspraak gebleven in de volksmond.
Kabgayi bestaat hoofdzakelijk uit het ziekenhuis, het bisdom en verschillende scholencomplexen.

Vrijdag  

De laatste echte werkdag in Kibagabaga, omdat het een feestdag is en er een verpleegkundige ziek is, is het heel rustig op de dienst. Er zijn ook een hoop patiënten naar huis gestuurd om plaats te maken voor het fistel programma van volgende week.

Woensdag
Een beetje nerveus kom ik aan in de CHUK, vandaag mag ik mijn présentatie geven en aan het aantal telefoontjes van de afgelopen week weet ik zeker dat ik verwacht ben.

Het is telkens weer een vrolijk weerzien. Op het vliegveld werden we al verwelkomd door onze trouwe anesthesist Sixte. Deze keer was tot onze verrassing ook Dr. De Weer aanwezig. Hij verwelkomde hier de AZV teams die dezelfde avond al dan niet hun weg verder vonden naar hun missiepost.

Notre équipe a fait bon voyage: chacune et chacun, nous sommes chargés comme des baudets pour acheminer du matériel médical.  Tout le monde a le sourire dans l’aérogare de Kigali où nous sommes accueillis par de nombreux amis. Frank De Weer en personne est le premier à nous souhaiter bonne mission. Sixte, notre incomparable anesthésiste, a tenu aussi à venir nous saluer. Il rejoindra l’équipe deux jours plus tard.

Zondag

Een beetje verloren na het weinig werk in Kabgayi , ga ik terug naar het ziekenhuis van Kibagabaga. Is het door de rustgevende tuintjes in het ziekenhuis, de spelende kinderen of de geïnteresseerde attituden van de verpleegkundigen dat ik me ondanks de grote kloof in kennis me toch in dit ziekenhuisje het meeste thuis voel.