DR Congo

Gisteren goed aangekomen; Magda was al direct onder de indruk van de hectische toestanden op de luchthaven van Ndjili Logement in Procure Ste Anne.

Vandaag eerste contact met Dr. Kamba en Zr. Bénedicte. Ook eerste verrassing: onze materialen zijn zoek! Morgen eerste werk informeren waar ze zouden kunnen zijn: op de Orde van Malta, of nog in de luchthaven? Spannend!

Drukkend warm , ondanks regenseizoen hebben zehier  in de laatste 3 weken nog geen druppel regen gezien!

Morgen berginnen we er met volle moed aan!

Ons team deed een eerste test-blog. Jammer genoeg zonder veel uitleg. Vandaar dat wij deze blog een beetje aanpasten met foto's van een vorige missie in St.-Joseph. Emile, Jan en Marc opereerden fistels en urologische problemen. Laat ons hopen dat Magda en Hugo even hard kunnen werken en dat we hen nog vaak lezen op de blog!

Gert reisde mee met Koen naar Kongo. Hij heeft er ook zijn hart verloren. Hij schrijft over wat Koen in Lubumbashi meemaakt:

"'s Avonds aan tafel zie ik Koen, net terug van een intensieve dag lesgeven. Hij vertelt mij dat hij de "compensatoire mechanisme bij cardiale insufficiëntie" (of zoiets) heeft uitgelegd aan een 70-tal dokters."
"Ik moet aan iedereen de groeten doen van Koen. Het lokaal waar hij les gaf, werd te klein voor het aantal studenten dat nu op 200 (sic) staat, de tamtam werkt hier letterlijk goed."

Gert ontmoette ook Annie, die in een project voor straatkinderen werkt. Onze terreinvrijwilligers ontmoeten vaak blanken die tegen alle beter weten in, in Afrika blijven geloven. Zo is Annie ook...

Carine vertelt ons haar ervaringen in Mwene Ditu, wij zetten er foto's bij van onze AZV oftalmogische missie.

Dag allemaal,

Jaja. Ik ben reeds terug. Veertien dagen zijn zo om, zeker als je de ganse dag bezig bent. Met een dag vertraging aangekomen wegens het niet kunnen doorvliegen van Addis Ababa naar Lubumbashi op het voorziene uur .Maar verwelkomd door blije, lachende en zingende kinderen van het Centrum Kilima  in Likasi.

Na een korte rondleiding zijn we er dan maar onmiddellijk aanbegonnen. Tientallen bezorgde ouders zaten al enkele dagen vol ongeduld met hun kinderen te wachten op ons. Tot om 20.30 uur de elektriciteit uitviel en we noodgedwongen moesten stoppen. Dan maar iets gaan eten en onze valiezen uitpakken.

Bonjour,

Je viens de recevoir d'excellentes nouvelles de Walungu.Le matériel chirurgical installé par Roland les aide énormément dans leur travail en salle d'op.Les graves inondations qui ont eu lieu dans la région n'ont pas endommagé l'hopital et le petit Kabika va mieux.Que des bonnes nouvelles qui nous réjouissent en ces périodes de fêtes.

Bonne et heureuse année à tous.

Bernard is genezen en mijn voet ça va mieux. Patrick is de kloekste....en werkt zeer veel ( het stopt niet met de consultaties, ik vermoed een 30 tal per dag en tussendoor ingrepen ). Ook Bernard levert hier schitterend werk door zijn cursus echografie. Het was een grappig en leerzaam tussendoortje dat ik ook als patiënt ( met mijn voet ) mocht opdraven.

Met ons alles ok.
Bernard heeft sinds 2 dagen wat last van pululu ( diarree ) en ik heb de avond voor ik vertrok mijn voet omgeslagen. Echo hier door Bernard gedaan : afrukkingsfraktuur aan de bovenzijde van mijn voet. Gips was nodig maar toen ik hier de dikke laag zag, heb ik vriendelijk bedankt....al huppelend doen we verder en dat gaat. Hier zijn ergere zieken !!!

Nous voilà de retour depuis une semaine de Katana et le train train habituel a repris dès le lendemain de mon attérissage... et à chaque retour de mission je ne peux m'empêcher de constater cette différence si grande entre nos 2 continents... autant là-bas le manque de matériel est considérable... autant chez nous il déborde!!!... eh oui, et on parle d'économie en voulant être attentif à l'utilisation de celui-ci... mais là-bas... il y en a à peine assez pour une courte période!!!... 

Mais parlons plutôt de mes expériences vécues dans cette si belle région du Lac Kivu.... déjà la vue et le paysage est à vous couper le souffle tellement il est magnifique, paradisiaque, merveilleux, riche... je n'ai pas assez de mots pour le décrire!!!

8Kg, 81cm, Prince a 4 ans. Quand il arrive au Centre de Nutrition Thérapeutique, il est tellement épuisé qu’il refuse tout contact. Après quelques jours, quand je lui propose un bonbon, il s’en empare à deux mains et le grignote patiemment, sans joie … Juste avant notre départ, il accepte un ballon mais il faudra encore un peu de temps pour qu’il aille jouer avec les autres enfants.