En arrivant au centre Akamuri ce mercredi 7 juillet, mon cœur était triste. En effet, Mama Hervé que j’avais connu depuis ma mission en 2005 venait de décéder suite à une longue maladie. Hervé était reparti à l’intérieur. Sa classe, rangée comme avant ce départ, restait fermée. Personne, jusqu’à mon arrivée, n’avait osé ouvrir sa classe, déplacer ses affaires.

Bij mijn aankomst in Akamuri vervulde droefheid mijn hart. Sinds 2005 werkte ik samen met Mama Hervé, de mama van een zwaar gehandicapt kindje (Hervé) die als leerkracht haar dagen vulde met de zorg voor minder valide kinderen. Na een slepende ziekte overleed mama Hervé vlak voor mijn aankomst. Haar zoon Hervé was vertrokken naar het binnenland. De klas van mama Hervé, opgeruimd zoals voor haar ziekte, bleef gesloten. Bij mijn aankomst lag alles op zijn zelfde plaats, niemand had gedurfd de klas open te doen, haar orde te verstoren.