Ik kan het niet laten om jullie toch een leuk verhaal te vertellen, een positief verhaal! En eigenlijk een verhaal van tijdens onze korte vrije tijd...

Woensdag

Tijdens de ochtendmeeting geef ik (met wat hulp van een ballon) uitleg over rugproblematiek. Na de presentatie lopen we met zijn allen naar de fysio-afdeling. Thadei (nieuwe kinesist) blijft maar zeggen dat de presentatie goed was en dat we deze ook aan Gotthard en Leonard (de andere kinesisten) moeten laten zien. Nu? Nee, hij wil graag nu les van mij.

Na een goede nachtrust worden we om 06.45 uur wakker. Klaar voor de dag in het ziekenhuis en op school.
De fysio heeft, ten goede, een metaformose doorstaan. De grote ruimte is nu ingedeeld in 3 kleinere delen, afgescheiden door een gordijn. Er moesten wel meer ruimtes gecreëerd worden want sinds eind vorig jaar is er een fysiotherapeut bij. Zijn naam is Thadei.
Verder hangen er grote spiegels aan de muur. Geweldig. Verder is het leuk dat ondanks deze veranderingen mijn invloeden ook nog aanwezig zijn. Leon en ik hebben in Amsterdam een erg mooie posters gekocht van het menselijk lichaam. Bijna ware grote.Tenminste als je 1.50 meter bent, haha. Ze waren erg onder de indruk van deze posters.

Monique bracht ons deze maand de foto's van haar missie naar Tanzania. Zij ging daar werken als een kinesiste in het ziekenhuis van Peramiho. Belangrijk werk want wie niet vlak na de operatie opnieuw zijn ledematen leert gebruiken, krijgt verstijfde gewrichten.

donderdag 11 juni

Vandaag is het dan toch zover. Ik vertrek weer naar Peramiho...

Vandaag de laatste werkdag in het ziekenhuis. Met lood in mijn schoenen loop ik naar het ziekenhuis. Ik voel me ellendig. Ten eerste door het gedoe met Armana gisteren en dat op het einde van de rit maar vooral om het afscheid. Dit wordt waarschijnlijk het moeilijkste afscheid ooit. Afscheid van ‘mijn’ kinderen.
Voor de briefing vraag dokter Komba of er één van ons iets wil zeggen tijdens met betrekking tot het afscheid aan het einde van de briefing. Ja, één van ons zal iets zeggen.

Vandaag worden we na het ontbijt opgehaald door Isack om de spullen te gaan brengen naar de kindergarden.
Er zijn enkele kinderen aanwezig. Soms komen er meerdere, soms maar een paar. Afhankelijk of de ouders ze sturen en of de ouders hun bijdrage betalen. Isack vetreld over een kind dat naast de kindergarten woont niet meer komt omdat de ouders blijkbaar ruzie hebben. Ze wonen wel nog samen maar meer is blijkbaar niet mogelijk. En geen van de ouders wil betalen voor het kind. Triest maar waar.

Vandaag ging om 04.00 uur weer de wekker. (Jaja, het is nog steeds vakantie). Snel douchen (helaas een koude), spullen inpakken en ontbijten. Het is dat ik de pater had gevraagd of er ontbijt was anders hadden we niets gekregen. Hij heeft ons dan ook nog gisterenavond laten zien waar de ontbijtzaal was en waar alles te vinden zou zijn.
Geheel volgens afspraak komt klokslag 05.00 uur onze chauffeur aangereden die ons naar de bushalte zal brengen.