Voici bientôt une semaine que je suis à Gatagara au Rwanda grâce au Rotary Club de Hasselt qui a payé mon voyage. J'ai le plaisir de découvrir plein de pathologies rares et inconnues et de faire des interventions très intéressantes et utiles pour les enfants et les adultes que nous opérons chaque jour. Ad est vraiment une aide précieuse et patiente pour me faire découvrir la prise en charge des différentes spécificités africaines et pour m'apprendre ces interventions qui ne sont pas toutes mon quotidien. Il faut apprendre à faire avec le matériel et les moyens présents, parfois

Na een goede vlucht en een snelle autorit kwamen we zaterdagavond om 22.30 uur aan in Gatagara. Daar werden we verrast met een stroomstoring die tot de volgende middag zou duren. Koffers uitpakken met behulp van het licht van een zaklantaarn is niet echt handig. Zondagmiddag zijn we met de consultaties aangevangen. Inmiddels zijn er al weer heel wat kinderen en volwassenen beoordeeld. Het OK programma is gepland en morgen gaan we van start met de OK's. Marc en Kirsten hebben ook hun draai gevonden en het is prima samen werken.

Nog enkele dagen inpakken en dan gaan we weer op reis naar Rwanda om in Gatagara een orthopedische missie uit te voeren. Onze locale collega Dr Jean-Paul is druk doende om kinderen te selecteren die eventueel voor een operatieve behandeling in aanmerking komen. We gaan deze keer met vieren: Ok-verpleegkundige Kirsten van Beek uit Antwerpen, orthopeed Marc de Smedt uit Luik en wij, Ad en Elly Diepstraten uit Breda, kortom een Vlaams-Waalse-Nederlandse coalitie !!! Er wordt op dit moment stevig gesleuteld aan de internet-infrastructuur in Rwanda en dit gaat met de nodige "pertubations" gepaard, toch hopen we regelmatig te kunnen berichten over onze activiteiten aldaar op de AZV-blog.

Na een klimaatshock, een cultuurshock en een interieurshock zijn wij nu, inmiddels bijna een week verder, gewend aan ons leventje hier in Gatagara.
Ad is afgelopen maandag begonnen, samen met Ria en Marc, met het spreekuur.
Dit is iets totaal anders dan in Nederland. Mensen komen van heinde en verre om aan de witte dokter te vragen of er aan zijn of haar probleem iets gedaan kan worden. Buiten zitten mensen te wachten tot ze aan de beurt zijn, niet wetend of zij die dag nog aan de beurt komen. Wat er dan op zo’n dag de spreekkamer binnenkomt is onvoorstelbaar en soms erg triest.