BE73 7331 0001 0060

Gynaecoloog Angelica Meers: 'Het is niet zo moeilijk om in het Westen een goede arts te zijn!'

Gynaecoloog Angelica Meers is een terreinvrijwilligers bij Artsen Zonder Vakantie. Ze ging de voorbije tien jaar al vijf keer met Artsen Zonder Vakantie naar Benin en DR Congo om kennis uit te wisselen met haar lokale collega’s. Ze vertrekt telkens met een open geest, en komt terug met grote bescheidenheid. Mee het verschil maken, is wat haar motiveert.

Vanwaar uw engagement voor Artsen Zonder Vakantie?

'Ik kende AZV al langer via collega’s. Na de geboorte van mijn jongste kon ik mij vrijmaken om voor het eerst op missie te gaan. En nu blijf ik dat doen omdat ik elke keer zie dat onze interactie echt een verschil maakt. Voor de plaatselijke artsen en gezondheidswerkers, en daardoor ook voor de vrouwen die we behandelen tijdens de missie. Dat vind ik heel belangrijk. Het doet me altijd deugd als ik een verschil kan maken door wat ik kan en weet. Ik ervaar mijn beroep als een roeping. Een patiënte die lijdt onder een gynaecologisch probleem opnieuw levenskwaliteit geven door met haar klachten professioneel aan de slag te gaan, daar werk en leef ik voor.'

Op welke manier ondervind je dat je een verschil maakt?

'Dat merk ik op heel veel vlakken. Er zijn de praktische zaken waar je samen met de lokale artsen toe komt. En daarnaast is er het contact dat je met hen opbouwt. Ik heb bijvoorbeeld enkele zendingen gedaan in het districtziekenhuis van Walungu in Oost-Congo. Daar stel ik echt een duidelijke vooruitgang vast op het vlak van handhygiëne, moeder en kind na de geboorte opvolgen, correct beslissen wanneer een keizersnede nodig is en wanneer een vrouw vaginaal kan bevallen ... Niet toevallig de zaken waarrond de plaatselijke artsen vragende partij waren om samen te bekijken hoe het beter kon.'

Wat neem je mee op zending, en wat neem je terug mee naar huis?

'Wat ik meeneem op zending is mijn bagage als arts. En verder een grote verwondering, curiositeit naar wat de mensen die ik zal ontmoeten, beweegt. Geneeskunde is mijn passie, en ik vind het een voorrecht om langs die weg mensen in een heel andere cultuur te ontmoeten. En naar huis neem ik vooral bescheidenheid mee. Het is niet zo moeilijk om hier in het Westen een goede arts te zijn. Het vergt daarentegen soms grote creativiteit om je patiënten te helpen als er geen elektriciteit, stromend water, hechtingsdraad, technische onderzoeken, medicamenten … zijn.'

Kan je een voorbeeld geven van die creativiteit?

'Wat me altijd zal bijblijven, is de buikoperatie die ik samen met de plaatselijke arts in een klein veldziekenhuisje in DR Congo uitvoerde bij een meisje van amper tien jaar. Het kind moest dringend geopereerd worden want we vermoedden appendicitis. De colli met medicijnen van Artsen Zonder Vakantie was echter aan de grens tegengehouden en het ziekenhuisje had alleen drie flacons plaatselijke verdoving. Geen verdovingsmiddelen, en niet de juiste antibiotica om de operatie uit te kunnen stellen zonder het meisje te verliezen. Een gesprongen appendix in zulke omstandigheden is dodelijk. Bij insnede van de huid begonnen de verpleegkundigen, de lokale arts en even later ook de patiënte te zingen. Een repetitief, hypnotiserend Afrikaans gezang. En dat ging zo door tot op het einde van de ingreep. Er waren wat tranen op de wangen van dat moedige meisje – ze moet echt wel felle pijn gevoeld hebben – maar de dag erna kon ze het ziekenhuis gezond en wel verlaten. Waar wij Westerse artsen nadenken hoe we hypnose een plaats kunnen geven als aanvulling op pijnstilling en verdoving bij operaties, doen Afrikaanse collega’s dat spontaan omdat ze soms niets anders hebben.'

Share/Save