Wat doen we met overgewicht?
Jun 282008
Wat doen we met overgewicht?
Hallo lieve lezers,
Vandaag werd ik om 04.15 uur gewekt door Christina. Een douche genomen en snel een kopje koffie gedronken. De vriend van Christina, Pol, was al veel eerder wakker en had heerlijke koffie gezet en alle bagage stond al bij de auto!
We hebben dus giga overgewicht maar hebben besloten de gok te wagen en alles mee te nemen naar het vliegveld. Pol gaat niet mee naar binnen dus dat word nog spannend. Wat te doen met de overtollige bagage als we ons overgewicht niet mogen meenemen. Maar dat was iets voor latere zorg. We waren ervan overtuigd dat het ons ging lukken. Wat een optimisme. Maar waar ben je zonder.
We arriveren rond 05.30 uur op het vliegveld van Zaventem. Het is erg druk overal maar bij onze balie staat amper iemand. We zijn dan ook direct aan de beurt. Christina heeft van het AZV glucosemeters en strips bij zich die we moeten aangeven bij de douane. We gaan eerst maar vragen hoe we dat moeten doen. Blijkbaar toch eerst inchecken zodat we een boarding pas hebben, daarna krijgen we de bagage terug. Dan naar de douane, de spullen aangeven. Hierna kunnen we de spullen in de sporttassen doen waarna we terug moeten naar de incheckbalie om de bagage weer af te geven. Wat een gedoe, maar alles voor het goede doel!
De incheckbaliemedewerker ziet op zijn scherm, nadat we de paspoorten hebben afgegeven, dat we ieder 5 kilo extra mogen meenemen.Dus dat was al goed geregeld. Een goed voorteken. Of niet. Helaas loopt het verder niet zoals we hadden gehoopt. Ten eerste hebben we een overgewicht van…………….20 kilo samen. En dat is exclusief de extra kilo’s die we mochten meenemen. De baliemedewerker is bereid ons nog eens per persoon 5 kilo door de vingers te zien. Het kon anders niets verzinnen. Hij kon ook niet sjoemelen met de handbagage want ook daarmee hadden we het maximum al bereikt. Maar dan blijven er nog 10 kilo over. Hij gaf aan dat het 60 euro per kilo zou gaan kosten!!!! Hier zijn we toch wel van geschrokken. We zijn eerst gaan kijken wat we er uit gingen halen. Ten eerste konden we hierover geen keuze maken. Sorry Marian, de knecks hebben we al thuis moeten laten omdat we gisteren al wisten dat we te veel overgewicht hadden. Ik heb zelfs persoonlijke spullen bij Christina achter gelaten. De keuze was tussen de lego’s en de kneck’s. Ik heb gekozen voor de lego. Al was de kist nog zo zwaar, geen haar op mijn hoofd zou hierover twijfelen, de lego’s moeten mee. Ten tweede wisten we niet waar naar toe met de spullen die we eruit zouden halen. Dat zou waarschijnlijk ook geld gaan kosten en weggooien kwam niet in ons op. Dan verder zoeken naar een andere oplossing.
Ik ben toen alle andere passagiers gaan vragen of er van hen iemand ook naar Dar es Salam zou gaan zodat we eventueel ons overgewicht op naam van iemand anders zouden kunnen zetten. Nadat ik heel veel mensen had gevraagd vond ik uiteindelijk een stel dat ook naar Dar es Salam ging. Jippie, want de anderen gingen allemaal naar Nairobi. Daar maken we nog een tussenstop. Maar weer geen geluk. Zonder al te veel van ons te hebben gehoord was het antwoord…. NEE.
Ik ben toen verder gaan vragen. Een Afrikaans meisje gaf aan dat ze ook naar Dar es Salam ging en ze was bereid ons te helpen. Alleen we hadden de pech dat zij zelf al overgewicht had. Wat een pech. Volgens mij vond zij het zelfs erger dan wij. Dan toch nog maar een poging bij het Belgische stel. Wilde hen ons contract laten zien maar ook daar had hij geen interesse in. Zij was erg coulant, luisterde naar mijn verhaal en was zelfs bereid om ons te helpen. Maar hij bleef nee volhouden. Uiteindelijk zagen wij dat ze daar samen nog een discussie over hadden. Ik ben vervolgens naar een service balie gelopen waar de naam Swiss air boven stond. En gevraagd of zij ons konden helpen. Christina had gisterenavond het geweldige idee om de t-shirts van het AZV aan te doen. Het zou misschien helpen. En dat deed het. We waren in ieder geval herkenbaar. De vrouw achter de servicebalie had al iemand aan de lijn gehad en wist ook al dat wij extra gewicht mochten meenemen. Vervolgens loopt ze weg om pas enige tijd later terug te komen terwijl ik weer mijn geluk stond te beproeven bij de incheckbaliemedewerker. De mevrouw van de servicebalie riep mij terug en verklaarde dat zij van de 10 kilo er 5 af mocht halen. Dat was al heel wat. Zij gaf echter aan dat het 50 euro per kilo ging kosten. Terug naar de incheckbalie waar we aangeven dat we weer 5 kilo extra en gratis mogen meenemen. Hij moest contact opnemen met de servicebalie. Gedaan en geregeld. Bij hem wederom geprobeerd de laatste 5 kilo nog gratis mee te kunnen nemen maar hij had ook zijn sjoemellimiet bereikt.
Christina had ondertussen van iemand vernomen dat de kosten voor het overgewicht maar 30 euro per kilo waren. Na enig overleg hebben we besloten de extra 5 kilo tegen betaling mee te nemen. Tenslotte voor niets gekregen en ik had ook nog het sponsorgeld. Ook dit was bedoeld om eventueel overgewicht mee te kunnen bekostigen. Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens het afrekenen bleek dat het inderdaad 30 euro per kilo was. Snel betalen bij de servicebalie. Het was al 06.15 uur. Nog maar 1 uur en dan vertrekt ons vliegtuig. Shit, gaan we dit redden? Als een gek terug naar de incheckbalie waar we de tassen op de band plaatsen. Maar daar gaat het weer mis. Nog voor dat de man het label aan de tas (van Mieke) kan bevestigen valt deze op de lopende band achter hem en verdwijnt in het niets. Hij snel bellen en hij kan de tas in de kelder gaan halen. Wij rennen als een gek met onze kar achter hem aan richting kelder. Daar is ook de douane. Terwijl hij de tas gaat zoeken geven wij de spullen aan. Daarna als twee gekken weer naar boven gescheurd omdat de man aangaf dat we nog 5 minuten hadden om de bagage af te geven anders gaat deze het vliegtuig niet meer redden. Precies, maar dan ook precies op tijd gaat onze bagage de lopende band af naar het vliegtuig. Tenminste dat hopen we. Dat zien we pas in Tanzania.
Daarna hebben we weer niet veel tijd. We moeten ons haasten naar de gate. Terwijl we daar aankomen zien we dat het boarden al is begonnen. Maar we zijn op tijd en daar gaat het om.
We zijn blij als we eindelijk in het vliegtuig zitten.
De vlucht naar Zurich vertrekt stipt om 07.15 uur, precies volgens planning.
In Zurich hebben we een tussenlanding en een overstap. We vertrekken hier echter wel met zo’n 45 minuten vertraging. Om 10.30 uur komt de catering langs en we besluiten dat we een wijntje hebben verdiend en zo zitten we dus al op tijd aan de alcohol. Lachen!!!!!
Het klikt goed tussen Christina en mij. En ik weet dan ook zeker dat we een fijne tijd samen zullen hebben in Tanzania.
De verdere vlucht verloopt voorspoedig. Tijdens deze vlucht spreek ik het meisje van het stel nog aan en bedankt haar voor het feit dat zij ons wel had willen helpen. Zij verontschuldigde zich nogmaals. Zij kende zelfs de organisatie en de man die het had opgericht! Toen was ik toch even sprakeloos. Als het mijn vriend was geweest! Ik heb haar een blaadje gegeven met het adres van mijn website. Misschien dat ze geïnteresseerd is naar onze belevenissen.
Na de tussenstop in Nairobi vertrekken we weer met vertraging. De achterblijvende passagiers moeten worden geteld en tot 3 keer toe klopte de telling niet omdat mensen niet op hun plaats bleven zitten. Dit was echter ook al 3 keer omgeroepen!
Om 20.20 uur arriveren we in Dar es Salaam. Vanaf hier loopt alles volgens planning: alle bagage is gearriveerd en er staat ons iemand op te wachten. Dat is Willie, een Duitser die sinds 21 jaar in Tanzania woont. Het wachten is alleen op een vriend van hem die in het zelfde vliegtuig als ons heeft gezeten. Terwijl we wachten ga ik geld wisselen. Volgens Willie niet nodig maar nadat ik een keer op een zondag in Ghana heb gestaan zonder geld ben ik slimmer geworden. Op zondag is er niets open laat staan een bank en morgen moeten we weer vroeg weg dus…. En ik kan me niet voorstellen zonder lokaal geld op zak te gaan reizen. Dus tegen alle adviezen in…..
Als Ernst even later ook komt rijden we naar de paters waar we overnachten.
Na door de leidinggevende pater te zijn verwezen naar onze kamers en nadat we met hem hebben afgerekend was het tijd voor een biertje. Samen met de pater, Ernst en Wille genieten we van de heerlijke verfrissing. Tanzania, we zijn er.
Rond 23.30 uur duiken we erin. Morgen weer vroeg dag.
Liefs,
Monique
Vandaag werd ik om 04.15 uur gewekt door Christina. Een douche genomen en snel een kopje koffie gedronken. De vriend van Christina, Pol, was al veel eerder wakker en had heerlijke koffie gezet en alle bagage stond al bij de auto!
We hebben dus giga overgewicht maar hebben besloten de gok te wagen en alles mee te nemen naar het vliegveld. Pol gaat niet mee naar binnen dus dat word nog spannend. Wat te doen met de overtollige bagage als we ons overgewicht niet mogen meenemen. Maar dat was iets voor latere zorg. We waren ervan overtuigd dat het ons ging lukken. Wat een optimisme. Maar waar ben je zonder.
We arriveren rond 05.30 uur op het vliegveld van Zaventem. Het is erg druk overal maar bij onze balie staat amper iemand. We zijn dan ook direct aan de beurt. Christina heeft van het AZV glucosemeters en strips bij zich die we moeten aangeven bij de douane. We gaan eerst maar vragen hoe we dat moeten doen. Blijkbaar toch eerst inchecken zodat we een boarding pas hebben, daarna krijgen we de bagage terug. Dan naar de douane, de spullen aangeven. Hierna kunnen we de spullen in de sporttassen doen waarna we terug moeten naar de incheckbalie om de bagage weer af te geven. Wat een gedoe, maar alles voor het goede doel!
De incheckbaliemedewerker ziet op zijn scherm, nadat we de paspoorten hebben afgegeven, dat we ieder 5 kilo extra mogen meenemen.Dus dat was al goed geregeld. Een goed voorteken. Of niet. Helaas loopt het verder niet zoals we hadden gehoopt. Ten eerste hebben we een overgewicht van…………….20 kilo samen. En dat is exclusief de extra kilo’s die we mochten meenemen. De baliemedewerker is bereid ons nog eens per persoon 5 kilo door de vingers te zien. Het kon anders niets verzinnen. Hij kon ook niet sjoemelen met de handbagage want ook daarmee hadden we het maximum al bereikt. Maar dan blijven er nog 10 kilo over. Hij gaf aan dat het 60 euro per kilo zou gaan kosten!!!! Hier zijn we toch wel van geschrokken. We zijn eerst gaan kijken wat we er uit gingen halen. Ten eerste konden we hierover geen keuze maken. Sorry Marian, de knecks hebben we al thuis moeten laten omdat we gisteren al wisten dat we te veel overgewicht hadden. Ik heb zelfs persoonlijke spullen bij Christina achter gelaten. De keuze was tussen de lego’s en de kneck’s. Ik heb gekozen voor de lego. Al was de kist nog zo zwaar, geen haar op mijn hoofd zou hierover twijfelen, de lego’s moeten mee. Ten tweede wisten we niet waar naar toe met de spullen die we eruit zouden halen. Dat zou waarschijnlijk ook geld gaan kosten en weggooien kwam niet in ons op. Dan verder zoeken naar een andere oplossing.
Ik ben toen alle andere passagiers gaan vragen of er van hen iemand ook naar Dar es Salam zou gaan zodat we eventueel ons overgewicht op naam van iemand anders zouden kunnen zetten. Nadat ik heel veel mensen had gevraagd vond ik uiteindelijk een stel dat ook naar Dar es Salam ging. Jippie, want de anderen gingen allemaal naar Nairobi. Daar maken we nog een tussenstop. Maar weer geen geluk. Zonder al te veel van ons te hebben gehoord was het antwoord…. NEE.
Ik ben toen verder gaan vragen. Een Afrikaans meisje gaf aan dat ze ook naar Dar es Salam ging en ze was bereid ons te helpen. Alleen we hadden de pech dat zij zelf al overgewicht had. Wat een pech. Volgens mij vond zij het zelfs erger dan wij. Dan toch nog maar een poging bij het Belgische stel. Wilde hen ons contract laten zien maar ook daar had hij geen interesse in. Zij was erg coulant, luisterde naar mijn verhaal en was zelfs bereid om ons te helpen. Maar hij bleef nee volhouden. Uiteindelijk zagen wij dat ze daar samen nog een discussie over hadden. Ik ben vervolgens naar een service balie gelopen waar de naam Swiss air boven stond. En gevraagd of zij ons konden helpen. Christina had gisterenavond het geweldige idee om de t-shirts van het AZV aan te doen. Het zou misschien helpen. En dat deed het. We waren in ieder geval herkenbaar. De vrouw achter de servicebalie had al iemand aan de lijn gehad en wist ook al dat wij extra gewicht mochten meenemen. Vervolgens loopt ze weg om pas enige tijd later terug te komen terwijl ik weer mijn geluk stond te beproeven bij de incheckbaliemedewerker. De mevrouw van de servicebalie riep mij terug en verklaarde dat zij van de 10 kilo er 5 af mocht halen. Dat was al heel wat. Zij gaf echter aan dat het 50 euro per kilo ging kosten. Terug naar de incheckbalie waar we aangeven dat we weer 5 kilo extra en gratis mogen meenemen. Hij moest contact opnemen met de servicebalie. Gedaan en geregeld. Bij hem wederom geprobeerd de laatste 5 kilo nog gratis mee te kunnen nemen maar hij had ook zijn sjoemellimiet bereikt.
Christina had ondertussen van iemand vernomen dat de kosten voor het overgewicht maar 30 euro per kilo waren. Na enig overleg hebben we besloten de extra 5 kilo tegen betaling mee te nemen. Tenslotte voor niets gekregen en ik had ook nog het sponsorgeld. Ook dit was bedoeld om eventueel overgewicht mee te kunnen bekostigen. Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens het afrekenen bleek dat het inderdaad 30 euro per kilo was. Snel betalen bij de servicebalie. Het was al 06.15 uur. Nog maar 1 uur en dan vertrekt ons vliegtuig. Shit, gaan we dit redden? Als een gek terug naar de incheckbalie waar we de tassen op de band plaatsen. Maar daar gaat het weer mis. Nog voor dat de man het label aan de tas (van Mieke) kan bevestigen valt deze op de lopende band achter hem en verdwijnt in het niets. Hij snel bellen en hij kan de tas in de kelder gaan halen. Wij rennen als een gek met onze kar achter hem aan richting kelder. Daar is ook de douane. Terwijl hij de tas gaat zoeken geven wij de spullen aan. Daarna als twee gekken weer naar boven gescheurd omdat de man aangaf dat we nog 5 minuten hadden om de bagage af te geven anders gaat deze het vliegtuig niet meer redden. Precies, maar dan ook precies op tijd gaat onze bagage de lopende band af naar het vliegtuig. Tenminste dat hopen we. Dat zien we pas in Tanzania.
Daarna hebben we weer niet veel tijd. We moeten ons haasten naar de gate. Terwijl we daar aankomen zien we dat het boarden al is begonnen. Maar we zijn op tijd en daar gaat het om.
We zijn blij als we eindelijk in het vliegtuig zitten.
De vlucht naar Zurich vertrekt stipt om 07.15 uur, precies volgens planning.
In Zurich hebben we een tussenlanding en een overstap. We vertrekken hier echter wel met zo’n 45 minuten vertraging. Om 10.30 uur komt de catering langs en we besluiten dat we een wijntje hebben verdiend en zo zitten we dus al op tijd aan de alcohol. Lachen!!!!!
Het klikt goed tussen Christina en mij. En ik weet dan ook zeker dat we een fijne tijd samen zullen hebben in Tanzania.
De verdere vlucht verloopt voorspoedig. Tijdens deze vlucht spreek ik het meisje van het stel nog aan en bedankt haar voor het feit dat zij ons wel had willen helpen. Zij verontschuldigde zich nogmaals. Zij kende zelfs de organisatie en de man die het had opgericht! Toen was ik toch even sprakeloos. Als het mijn vriend was geweest! Ik heb haar een blaadje gegeven met het adres van mijn website. Misschien dat ze geïnteresseerd is naar onze belevenissen.
Na de tussenstop in Nairobi vertrekken we weer met vertraging. De achterblijvende passagiers moeten worden geteld en tot 3 keer toe klopte de telling niet omdat mensen niet op hun plaats bleven zitten. Dit was echter ook al 3 keer omgeroepen!
Om 20.20 uur arriveren we in Dar es Salaam. Vanaf hier loopt alles volgens planning: alle bagage is gearriveerd en er staat ons iemand op te wachten. Dat is Willie, een Duitser die sinds 21 jaar in Tanzania woont. Het wachten is alleen op een vriend van hem die in het zelfde vliegtuig als ons heeft gezeten. Terwijl we wachten ga ik geld wisselen. Volgens Willie niet nodig maar nadat ik een keer op een zondag in Ghana heb gestaan zonder geld ben ik slimmer geworden. Op zondag is er niets open laat staan een bank en morgen moeten we weer vroeg weg dus…. En ik kan me niet voorstellen zonder lokaal geld op zak te gaan reizen. Dus tegen alle adviezen in…..
Als Ernst even later ook komt rijden we naar de paters waar we overnachten.
Na door de leidinggevende pater te zijn verwezen naar onze kamers en nadat we met hem hebben afgerekend was het tijd voor een biertje. Samen met de pater, Ernst en Wille genieten we van de heerlijke verfrissing. Tanzania, we zijn er.
Rond 23.30 uur duiken we erin. Morgen weer vroeg dag.
Liefs,
Monique
0 réaction(s):
Ajoutez un commentaire