Hier dan eindelijk een bericht van ons. Maar de internetverbinding van het ziekenhuis is stuk en we waren nog niet in het internetcafe geraakt. Hopelijk lukt het mij nu want het heeft 20 minuten geduurd om in te loggen.

We zijn dus goed aangekomen in Mafinga, weliswaar met enige vertraging. Maar uiteindelijk zijn we we goed gestart in het District Hospital van Mufindi in Mafinga. Een ziekenhuis dat instaat voor een regio waarvan het meest afgelegen dorp 70 km verwijderd ligt. Voor Martin en mij was het een blij weerzien met de mensen waarvan we sommigen reeds kennen sinds 2005. Voor Jef en Eef, denk ik, een aangename kennismaking. De mensen zijn hier enorm vriendelijk en bereid om te helpen waar kan.

Aangenaam is het zeker dat je ziet dat zaken die tijdens vorige missies ingevoerd werden dat die nu nog toegepast worden zo zie je maar dat het werk van AZV zeker zin heeft. Het zijn telkens kleine stapjes vooruitgang maar op lange termijn zeker de moeite.

Het blijft wel confronterend. Zoals vandaag dat ik in de materniteit geroepen wordt omdat een kindje van drie dagen moet gereanimeerd worden. Moeder is thuis bevallen en blijkbaar moet er toch iets mis zijn gegaan want vandaag komt ze binnen in het ziekenhuis met een bleke baby die bijna veertig graden koorts heeft. Je probeert nog te reanimeren maar je weet dat de reanimatie niet veel zal uithalen door het gebrek aan middelen. De baby heeft het niet gehaald.....

De pathologie die je hier ziet is ook veel meer uitgesproken dan thuis. Gisteren opereerden we een vrouw van 38 jaar met een buik gelijk een zwangere van bijna veertig weken. Zij vertelde ons dat zij reeds geruime tijd niet meer op het land kan werken omdat zij pijn had. Bovendien was zij ook kortademig. Niet te verwonderen als je zag wat de oorzaak was: een kyste van de grootte van een handbal.

Wat nog het meest indruk maakt zijn de vrouwen met een vesicovaginale fistel , een verbinding tussen blaas en vagina met het resultaat dat deze vrouwen continu urine lekken en daardoor verstoten worden en verlaten worden door hun echtgenoot. Deze fistel ontstaat doordat de arbeid tijdens de bevalling te lang duurt. Veel vrouwen bevallen thuis ver weg van enige medische hulp. Als de bevalling dan om een of andere reden niet vordert duurt het lang eer ze medische hulp kunnen krijgen. Het gevolg is een langdurige hevige druk op een gedeelte van de baarmoederhals en een gedeelte van de blaas waardoor deze onvoldoende zuurstof krijgen, het weefsel afsterft en er uiteindelijk een verbinding ontstaat tussen de blaas en de vagina. Met dus zeer belangrijke gevolgen. Vandaag heeft Martin Victorina kunnen opereren, een dertigjarige vrouw die drie maanden geleden bevallen is van haar vijfde kind en een verlengde arbeid had. Omdat ze veertig kilometer van Mafinga woont en dichterbij geen medische hulp mogelijk is heeft er zich bij haar een fistel ontwikkeld. Gelukkig hebben we haar vandaag kunnen helpen zodat het probleem opgelost is en zij gespaard blijft van de sociale uitsluiting. Voorlopig zijn er de komende dagen nog 5 van dergelijke ingrepen gepland en ongetwijfeld zullen er nog bijkomen.

Zo voor vandaag gaat ik het hierbij laten ik hoop dat ik het bericht verstuurd krijg.

Vele groeten van ons allen,

Jan Pieter