Afgelopen nacht is het goed gaan regenen. Vervolgens is het de hele dag blijven gieten. Toen we vanmorgen naar Kananga reden stonden de straten blank, geen mensen op straat, de markten waren leeg, de scholen gesloten. De mensen hier zeggen, dat het 4 maal per jaar voorkomt dat het zo enorm regent en dat vervolgens alles plat ligt. Veel mensen blijven op zo’n dag als vandaag gewoon liggen. De rit met de 4x4 ging gelukkig wel een stuk rustiger. Maar omdat de ruiten ondanks alle pogingen dit ongedaan te maken, toch vrijwel volledig beslagen bleven, was de rit weer een avontuur op zich: geen hand voor ogen……..

In de stad Kananga is vervolgens zichtbaar, dat er zonder afwatering de erosie de vrije hand heeft. Zo ontstaan binnen korte tijd grote waterstromen die grote stukken grond wegspoelen. Regelmatig verdwijnt er op deze wijze een huis in de ravijn, meerdere delen van de stad zijn bedreigd.
 
In het revalidatiecentrum hebben we vandaag met eigen muziek gewerkt. Congolese muziek is mooi, maar ook mooi geweest. Onder begeleiding van o.a U2,  de Stones en de Doors hebben diverse kinderen weer een nieuw gipsverband gekregen. Hierbij is ook “Sympathy for the Devil” voorbijgekomen, overigens zonder verdere bedoelingen. We zijn nog niemand tegengekomen die ook maar iets van Westerse muziek herkent, een primeur dus.

Bij diverse kinderen hebben we weer klompvoeten geredresseerd. En omdat vandaag niet veel andere poliklinische patiënten zijn komen opdagen, is er ruim tijd geweest voor training on the Job.

Afgelopen weekend hebben we samen met de medewerkers van Jukaji een middag uitgetrokken om n.a.v een PowerPoint  presentatie  wat dieper in te gaan op de niet operatieve behandeling van klompvoeten. Een behandeling die zijzelf  bij pasgeboren kinderen op termijn kunnen uitvoeren, waardoor voor vele kinderen grote operaties niet meer nodig zijn. Factoren als slechte infrastructuur in het land, grote afstanden, kosten, het grote aantal behandelingen en terugval voor patiënten, maar ook de grotere inspanningen die het personeel moeten leveren zijn zo tijdens de discussie, de revue gepasseerd.
 
Vlak voor zonsondergang hebben we nog een prachtige wandeling gemaakt door Tsikayi, het dorpje waar de tijd al honderden jaren stilstaat.

Tijdens de wandeling zijn we gevraagd om in een hut naar een zieke vrouw te kijken. Zij is een week geleden bevallen van een gezond kind. Zij heeft sinds de bevalling flinke pijn in de onderbuik, eet en drinkt niet en maakt een zieke indruk. Op basis van dit verhaal en wat mogelijk was aan lichamelijk in de donkere hut, hebben we haar en haar man geadviseerd, om zo snel mogelijk het ziekenhuis te bezoeken. Omdat ook bij hen het gebrek aan financiële middelen de reden was om niet eerder medische hulp in te roepen, hebben we hun hierin ondersteund. De arts in het ziekenhuis hebben we hierover geïnformeerd.