Goedemorgen iedereen,

Eindelijk terug een azerty-klavier waardoor het schrijven iets vlotter gaat. We schrijven ondertussen Lubumbashi, 23 april.
Gisteren was de laatste dag Kinshasa eerder gevuld met veel wachten. Een beperkte schare van journalisten en slechts een deel van de senatoren kon met de ministers mee naar Boma en Matadi. De rest (waaronder mezelf), kon zelf zijn programma invullen. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om Sr. Declerck een bezoekje te brengen tijdens haar diabetesconsultatie in het ziekenhuisje van de Armée du Salut. Hoewel dit slechts op een flinke 500 meter van het hotel, in het centrum van de stad ligt, hou je het niet voor mogelijk dat je hier na een fikse regenbui, enkel met een 4X4 geraakt. Te voet en gewapend met wat rest van mijn woordenschat Lingala, viel het nogal mee. Honderden patïenten zaten in de wachtzaal geduldig hun beurt af te wachten en werden een voor een door Sr. Declerck en haar staff gezien. In een hoekje zat een jongetje van om en bij de 12 zichtbaar te vechten tegen de gevolgen van de suikerziekte. Tegen de middag terug naar het hotel onder een zinderende middagzon; er werd verwacht dat iedereen zijn koffers al klaar zette om lang op voorhand ingecheckt te worden voor de vlucht naar Lubumbashi. Tegen drie uur zou het dan richting luchthaven gaan. Toen President Kabila gisteren onze ministers De Gucht en Michel wat aan het lijntje had gehouden, vooral tot lichtelijke irritatie van De Gucht, werd vandaag een tweede poging ondernomen voor een onderhoud. De onvoorspelbare agenda van de president maakte dat we pas tegen 18u naar de luchthaven konden rijden door een avondspits die niet moet onderdoen voor die op de Brusselse Ring… Pas na anderhalf uur waren we ter plaatse. Leuk was te zien hoe iedereen beladen met Kuifjespullen het vliegtuig opstapte. Zelfs Mevrouw de Gucht had zich, net voor het verlaten van het hotel, nog een prachtige ebbenhouten Kuifje, gevangen door 2 Afrikanen, laten verkopen. Als metafoor voor de manier waarop haar man door Kabila lichtelijk voor de gek werd gehouden, kon dat tellen…
Op het vliegtuig zelf werd er nog een korte persconferentie gehouden en om 21u15 werd er pas opgestegen. Na een vlucht van 2 uren kwamen we dan aan in Lubumbashi waar ook hier het protocol voor een rimpeloze passage langs douane en andere administratie zorgde,

Om 1u30 pas in mijn bed…