Beste allen,

Ik ben thuis, van zondag al... maar het gaat zo ontzettend snel... Thuisgekomen in de regen, en me dan heel even weer 'in Congo gewaand' met het mooie weer....

Ik mis de stralende Congolese lachende gezichten. Weet je, wat me het meest parten speelt, deze keer: hen achter laten.

Ik heb vorming gegeven aan een 50-tal mensen, artsen en verpleegkundigen. Allen deden heel erg hun best om die reanimatie-technieken onder de knie te krijgen en slechts 10 % scoorde niet goed op de test.

Ik meen ook echt dat deze vorming hen iets bijbracht in hun artsen of verpleegkundig werk. Ik probeerde om hen aan te moedigen om zich te vervolmaken in hun werk en uitte ook meermaals mijn waardering voor hun werk. Ze waren er blij mee. Maar de meesten onder hen, zullen nooit hun land verlaten, nooit een sneeuwvlokje zien, nooit werken in een systeem waar de technische onderzoeken in een ziekenhuis voor het grijpen liggen, waar een zieke thuis binnen het kwartier kan afgehaald worden met de ziekenwagen, en bij aankomst in het ziekenhuis direct geholpen wordt met pijnstilling, de nodige onderzoeken en dito therapie. Geopereerd worden op de dag zelf als ze aankomen, een scan krijgen, sociale bijstand krijgen.... Zij zullen dit nooit kennen.

Ook voor hun eigen levens: bevallen is nog steeds een hoog risico, de kans een kind te verliezen is bestaande en als ze ooit de pech zouden hebben geopereerd te moeten worden; dan moeten ze kilometers rijden en voor een gecompliceerde ingreep zelfs Congo verlaten, als ze dit al kunnen betalen...

Hopelijk hebben ze geluk en blijven ze gezond, want ziekteverzekering is beperkt. Niet werken betekent ook geen inkomen...

Een auto zal niet voor hen klaar staan na het werk, ze gaan te voet, zoeken openbaar vervoer in overvolle gevaarlijke aftandse minibusjes. En 30 km afstand kost hen minstens een uur. De meeste artsen en verpleegkundigen, zijn ook vaders en moeders van kinderen, soms veel kinderen. Ik durfde hen niet te vragen hoe ze het doen om de eindjes aan elkaar te knopen en welk leven ze voor hun kinderen dromen...

En toch, en toch, heb ik zoveel van hen te leren. Hun glimlach, hun intrinsieke levenslust, hun gemoedelijkheid... Ik ben weer eens een grote ervaring rijker - er intussen hen  het beste van mezelf geven -

Dank je wel, Artsen Zonder Vakantie, maar het afscheid viel me weer eens zwaar. Denk aub aan hen...

Dank om je medeleven met hen, met mij,

Nele Vangheluwe