Beste allemaal,

Het begint hier af te korten voor ons...

Vandaag was het de laatste dag van de vorming en iedereen kreeg een certificaat.
Deze morgen kwam er nog in laatste instantie een verpleegkundige opdagen van ergens uit het noorden. Er is mij dringend gevraagd haar in enkele dagen klaar te stomen als referentieverpleegkundige omdat er ginder zoveel diabetici zijn... En net nu is de intensieve cursus door de prof en mij afgelopen.... Ik kan alleen maar mijn best doen...

Die verpleegkundigen zijn allemaal ongelooflijk. Ik heb daar zo'n ontzettend respect voor gekregen. Er zijn er die van aan de grens van Soedan tot hier geraakt zijn. Hebben de rivier met prauwen over gestoken, stukken met de motor afgelegd, stukken te voet langs ravijnen en hoge bergen... en dat om deze vijfdaagse vorming te volgen.
Om nog te zwijgen van hun werk. Die kunnen werkelijk alles. Voor een lumbale punctie draaien die hun hand niet om. Een keizersnede... geen probleem.
Er is een kloosterzuster bij die van ver uit het noorden komt, diep uit de brousse. Als die begint te vertellen... En bovendien heeft ze haar op haar tanden! Ze durft spreken over anticonceptiva. Alleen wil de man er nooit iets van horen. De vrouwen zien hier af in Congo. Ze hebben geen enkel recht. De zuster zei me dat de dag dat ze naar hier kwam een jonge mama had opgevangen in haar ziekenhuis. Ze was in elkaar getimmerd door haar man en opgenomen met een blaasscheur. Blijkbaar is dat hier heel normaal.

De dokters en verpleegkundigen waren zo enthousiast na de cursus. Het heeft meer dan hun verwachtingen beantwoord. En dat heeft ons werkelijk plezier gedaan. Morgen vertrekt iedereen terug naar zijn eigen centrum of ziekenhuis. Geladen met posters, glucometers, strips en spuiten en ... boordevol enthousiasme. Marleen, je hebt er geen idee van hoeveel plezier jouw spuiten wel gedaan hebben aan zoveel mensen. Nog een dikke merci!

Hilde, onze laborante heeft mij ondertussen al wat wegwijsgemaakt in de labowereld. Dat kennen al die verpleegkundigen ook allemaal.
Hilde is een superlaborante. Als ze over die wormen begint te spreken die allemaal in het bloed zitten, is er geen houden meer aan.
Haar man is de ingenieur van dienst. Dat is de beste aanwinst die AZV gedaan heeft!
Hij fikst alles. RXtoestel kapot, 's avonds is het opgelost. Hij loopt de hele dag met zo'n zalige glimlach rond en als hij iets kunnen oplossen heeft, weet hij met zijn plezier geen blijf. Werkelijk, we hebben een tof team.

De bewaring van insuline was in het hospitaal een probleem. Er was geen frigo en ik heb pater Thierry gevraagd of dat niet mogelijk was er één op de kop te tikken. Hij bromde wat en zei dat vrouwen altijd iets nodig hebben. Maar zie, gisteren komt hij aangetuft met een frigo in zijn camionette en vandaag is deze al geïnstalleerd in het ziekenhuis.

Ik vernam dat het in België goed weer is. Hier regent het veel en ik heb hier nooit te warm.
En wat betreft de onheilspellende berichten over oorlogsperikelen...daar hebben we nog niets van gezien. Maak jullie dus geen zorgen.

Met deze, een dikke knuffel aan iedereen,

Marleen en Raoul, Hilde en Roland