Maandag 21 februari 2011.
Onze eerste werkdag, vroeg uit de veren, we willen op tijd zijn voor de morning-report.  
De weg naar het ziekenhuis beleven we  steeds weer vol verwondering. Wat een bedrijvigheid; truckers, mecaniekers, verkopers, reizigers, schoolgaande jeugd, mensen op weg naar het werk. .. een ware onderdompeling in geuren en kleuren!

Een blij weerzien met al de bekenden. Karibu, welkom!  De consultatieruimte wordt ingericht. Alles komt traag op gang.  De eerste patiënten wachten reeds.  Al snel worden een vijftal operatiekandidaten gescreend voor  volgende week, als Ben, onze  anesthesist, er is.
Ik wil snel naar materniteit.

Een verrassing; de verloskamer is vernieuwd, opgefrist en wat uitgebouwd. Drie kleine, heel kleine hokjes om te bevallen.  Een stretcher, voor vervoer naar de operatiekamer, kan er niet in, en moet in het gangpad blijven staan.  Maar alles oogt clean en nieuw.  Het materiaal staat mooi uitgestald, er is stromend water (als er water is :-)). Wat een vooruitgang! Het is ineens een heel stuk aangenamer werken.  Alleen jammer dat de postpartumruimte nu nog kleiner is.  Met drie in een bed!!!  Maar, dit alles zou voorlopig zijn.  Er wordt  een nieuw complex voorzien.  Binnen vijf jaar???  Benieuwd!

Veel nieuwe gezichten onder de vroedvrouwen. Wissels  (rotatie)  met  andere diensten en een paar schoolverlaters.  Er hangt een andere sfeer. Zachter, liever, leergierig.  Ik krijg alvast zin om er in te vliegen!  Ik voel me weer helemaal thuis in Mafinga!

Na een paar bevallingen doet de eerste reanimatie van een pasgeborene zich voor. Terwijl Mayasa, pas van school, in paniek slaat, levert Djema, een hulp met ervaring ( geen getuigschrift vroedvrouw of verpleegkundige) goed werk.  De oefenlessen van vorig jaar zijn haar bijgebleven.  Zo zie ik het graag! Het geeft meteen een stimulans om het noodzakelijke materiaal te poetsen en te bevoorraden.  ’t Is roeien met de riemen die je hebt ! Een pediatrische maagsonde (met ontbrekend aanzetstuk, dan maar stevig vast getaped) wordt gebruikt om te aspireren. Natuurlijk veel te dik. De meegebrachte aspiratiesondes zijn meer dan welkom !  Het zuurstofbrilletje is niet meer om aan te zien en dringend aan vervanging toe. De vacuumpomp doet het niet meer… Ik weet zo meteen wel wat te doen!

Dinsdag 22 februari 2011.
In de voormiddag enkel sectio’s. Dokter Mesjak vraagt me om te assisteren. Heel leerrijk, hij laat me ook hechten. Hij is heel bedreven en gaat  prat op de gemiddelde duurtijd van zijn ingreep:  15-20 minuten. Ja, dat gaat snel!

Woensdag 23 februari 2011.
Vandaag full-house op VK. Bevallingen aan de lopende band. Handen te kort, plaatsgebrek alom. Ook horrortoestanden. Blij dat er een ervaren gynaecoloog in de buurt is :-).  Een geassisteerde stuitbevalling van een eerste kindje, die gelukkig goed afloopt.  De bevalling van een vijfde kindje zette gisterenavond in, maar de mama vond geen vervoer naar het ziekenhuis. Een uitgezakt armpje, de baby is reeds overleden.  Zo jammer!  Na oveleg wordt beslist tot decapitatie.  Zo blijft de mama bespaard van een sectio en mogelijke ernstige infectie.  Verschrikkelijk! Voor iedereen.  Genoeg voor vandaag!