Ik droomde dat ik sliep en werd wakker in Kigali, Rwanda.
Anneke ligt naast me en we horen onze kinderen op de gang
van een bescheiden slaapding. We horen ook een paar teams
van Artsen Zonder Vakantie, die doorreizen naar Congo om zich daar midscheeps op bevallingsproblemen te storten.

Wie ben ik ? Niemand. Of erger nog : een entertainer.
De laatste tijd benefiet ik soms voor Artsen Zonder Vakantie, als respectvolle bewonderaar, ”peterschap” klinkt zo ouderwets en meta.

AZV is een Belgische NGO die Afrika jaarlijks 42.000 vrijwilligersuren
bezorgt van gespecialiseerde medische topkrachten.
Belgen die, netjes bij voorbaat gepland, 2 of 3 weken van hun vakantie
gratis gaan samenwerken met hun Afrikaanse collega’s.

Afrikaanse artsen hebben door de band een “Meneer Doktoor”-statuut.
Ze hebben een huisartsenopleiding maar moeten alles doen,
en hebben onbeleefd veel patiënten onder hun bevoegdheid.
De AZV-artsen hebben nog 7 jaar doorgestudeerd, of hebben hoogtechnologische praktijkervaring.
Ze weten hoe je polio-patiënten aanpakt, lelijke vergroeiingen na mislukte keizersneden weghaalt, verminkte kinderen opereert en veel meer weinig glamoureus geprik, getang, gesnij en genaai.
En ze doen dat samen met hun Afrikaanse collega’s, ze geven hun kennis en uiteindelijk zelfs hun scalpel door en verhuizen naar het volgende hospitaal dat een partnership met AZV aanvroeg.

Gevolg: een medisch sneeuwbaleffect, dus toch sneeuw in Afrika.
Het regent in Rwanda maar iedereen loopt met een zonnige tandpasta-smile.

Morgen meer weer!

Bart