De tijd vliegt voorbij, er is nauwelijks tijd om een blog te  schrijven, maar ik blijf mijn  uiterste best doen om jullie mee te kunnen laten genieten van onze missie hier.
Een week van hard werken achter de rug, tientallen consultaties ! Enkele impressies : een consultatie hier lukt nauwelijks zonder tolk ( slechts weinigen beheersen het Frans, de patiënten komen van overal in het land en dus horen we verschillende streektalen, en zelfs patiënten uit Nigeria komen hun klachten bij Dr. Marc uiten ). Het is dus dikwijls een puzzelwerk om de juiste tolk te vinden, maar tot hier toe is altijd alles schitterend verlopen.

Het is een missie urologie ( met de klemtoon op prostaatproblemen ), en dus zien we hier heel wat mannen hun boubou ( lang kleed, want Nikki is vooral een moslimgemeenschap ) de hoogte in houden. Heel wat klachten zijn terecht, en na een urineonderzoek en echo volgt een ingreep : hydrocoële, prostaatproblematiek, urethrastrictuur, blaassteen, enz. Op de consultatie werd op een bepaald moment een man binnengedragen door 2 vrouwen.

De man had een motorongeluk gehad en was sindsdien paraplegisch en werd nu verzorgd door zijn 2 vrouwen. Polygamie is hier ingeburgerd, niemand kijkt er nog van op. En wij, wij wennen aan onze patiënten. We zien verschillende etnische groepen verschijnen, de Peulen ( gekenmerkt door hun lichaamsbouw en hun versieringen = tatoeages ), Nigerianen, …het is ongelofelijk wat een rijkdom er aan culturen in ons menselijk ras te vinden is!

Naast de consultaties ook heel wat ingrepen gedaan, en zelfs tijdens onze missies glipt er een “ andere patiënt “ tussen, en zo is het voor Marc en mij nu eens aan de andere kant staan. De samenwerking tussen ons allemaal is prachtig, we voelen elkaar perfect aan. We zijn één team! Zo heb ik hier ook opnieuw keizersnedes mogen bijwonen, waar er eerst een meisje dood geboren werd, en een uurtje later tijdens de volgende keizersnede een “ krijsend jongetje “. Het leven is hier dikwijls hard, en toch gaat het verder.

Dit zijn momenten die ons aan het hart grijpen, omdat we weten dat dit meisje ergens anders ter wereld wel had overleefd ( wegens prenatale opvolging ). En dan plots mag ik instrumenteren bij een femurnageling met Dr. Mama, en stel dan vast hoe wij verwend met onze rijkdom aan materialen, hulpmiddelen om patiënten op de operatietafel te instrumenteren.

Na een week werken hebben we tijdens het weekend geproefd van de prachtige natuur in Benin en ons verbroederd met de plaatselijke bevolking.
Al die impressies zuigen ons volledig op, we voelen dat we hier echt intens leven.
En het voelt goed !



Ondertussen is er een nieuwe werkweek gestart, het is nu maandagmiddag.
We zijn benieuwd wat de volgende dagen ons nog zullen brengen !
En we weten nu al dat het afscheid zwaar zal vallen.
Warme groetjes van Marc en Carine, en Melissa voor jou een dikke knuffel van je afrikaanse collega’s hier. We missen je!