Naast oorlog en armoede ook nog de pest...
Oct 082008
Naast oorlog en armoede ook nog de pest...
Beste allemaal,
We kunnen voorlopig nog altijd mailen vanuit de missiepost....
Morgen begint een vorming voor een 30 tal VP en dokters. Ze beginnen allemaal toe te komen, soms van heel ver uit de brousse...
Ik ga me bovendien ook 5 dagen intensief bezig houden met 2 VP. Zij worden dan de twee referentieVP van de streek waar de ziekenhuisjes beroep kunnen op doen. Zij zijn ook verantwoordelijk voor al het materiaal. Nogmaals met grote dank, ook aan jou Cindy...
Vandaag ben ik de hele dag in de weer geweest in het 'grootste' hospitaal van hier.
Er zijn onvoorstelbaar veel diabetici. We doen een goede anamnese en we detecteren er alle dagen verschillende. Het spijtige is dat er moeilijk aan insuline te raken is. En het kost bovendien veel voor hen. Zelfs in het hospitaal is er 'rupture de stock'. Ze kunnen zelfs geen suikertest doen. De pater waar we bij logeren heeft ook diabetes en die is in de conventie in Leuven. Zijn strips worden gebruikt om af en toe iemand te testen...
De mensen hebben hier nogal wat problemen hoor.
Er is momenteel weer een pestepidemie in de streek. Eergisteren stierf een meisje van 16 jaar aan de pest. Ze had een pestbuil en daar hebben ze vocht uit gepuncteerd om te onderzoeken. Blijkbaar zijn er bij haar familie ook al mensen overleden en lagen er ratten dood in huis... Ik had dat nog nooit gezien.
De patiënten die rond het meer wonen, hebben bijna allemaal wormen.
En dan is er nog het aidsprobleem. Veel mannen hebben hier verschillende vrouwen en nemen het niet zo nauw met de trouw en besmetten zo hun vrouwen.
En de oorlog... Veel mensen zijn hier nog niet lang geleden vermoord. Ze hebben weer schrik. Gelukkig zit de 'Pakistaanse UNO' niet zo ver van hier. Dat geeft hen relatieve veiligheid.
En honger... dat is een reuzegroot probleem.
Vandaag had ik wat oud speelgoed van onze dochters meegenomen voor de zieke kindjes op pediatrie. Ik kan jullie niet vertellen wat een consternatie dat meebracht. De kindjes hadden nog nooit een teddybeertje gezien... Ik kreeg er de tranen van in mijn ogen...
Nu ga ik mijn lokaal voorbereiden om morgen een hele dag de dokters en VP te vormen. De prof en ik hebben een goed programma uitgewerkt...
Ik kijk er al naar uit!
Nog een dikke kus aan jullie allemaal,
Marleen, Raoul, Hilde en Roland (labo en ingenieur)
We kunnen voorlopig nog altijd mailen vanuit de missiepost....
Morgen begint een vorming voor een 30 tal VP en dokters. Ze beginnen allemaal toe te komen, soms van heel ver uit de brousse...
Ik ga me bovendien ook 5 dagen intensief bezig houden met 2 VP. Zij worden dan de twee referentieVP van de streek waar de ziekenhuisjes beroep kunnen op doen. Zij zijn ook verantwoordelijk voor al het materiaal. Nogmaals met grote dank, ook aan jou Cindy...
Vandaag ben ik de hele dag in de weer geweest in het 'grootste' hospitaal van hier.
Er zijn onvoorstelbaar veel diabetici. We doen een goede anamnese en we detecteren er alle dagen verschillende. Het spijtige is dat er moeilijk aan insuline te raken is. En het kost bovendien veel voor hen. Zelfs in het hospitaal is er 'rupture de stock'. Ze kunnen zelfs geen suikertest doen. De pater waar we bij logeren heeft ook diabetes en die is in de conventie in Leuven. Zijn strips worden gebruikt om af en toe iemand te testen...
De mensen hebben hier nogal wat problemen hoor.
Er is momenteel weer een pestepidemie in de streek. Eergisteren stierf een meisje van 16 jaar aan de pest. Ze had een pestbuil en daar hebben ze vocht uit gepuncteerd om te onderzoeken. Blijkbaar zijn er bij haar familie ook al mensen overleden en lagen er ratten dood in huis... Ik had dat nog nooit gezien.
De patiënten die rond het meer wonen, hebben bijna allemaal wormen.
En dan is er nog het aidsprobleem. Veel mannen hebben hier verschillende vrouwen en nemen het niet zo nauw met de trouw en besmetten zo hun vrouwen.
En de oorlog... Veel mensen zijn hier nog niet lang geleden vermoord. Ze hebben weer schrik. Gelukkig zit de 'Pakistaanse UNO' niet zo ver van hier. Dat geeft hen relatieve veiligheid.
En honger... dat is een reuzegroot probleem.
Vandaag had ik wat oud speelgoed van onze dochters meegenomen voor de zieke kindjes op pediatrie. Ik kan jullie niet vertellen wat een consternatie dat meebracht. De kindjes hadden nog nooit een teddybeertje gezien... Ik kreeg er de tranen van in mijn ogen...
Nu ga ik mijn lokaal voorbereiden om morgen een hele dag de dokters en VP te vormen. De prof en ik hebben een goed programma uitgewerkt...
Ik kijk er al naar uit!
Nog een dikke kus aan jullie allemaal,
Marleen, Raoul, Hilde en Roland (labo en ingenieur)





Ajoutez un commentaire