Internet is dit jaar een ramp... maar we blijven toch elke dag proberen! Papie, maak je geen zorgen hoor, alles is oké hier! Alleen maar moeilijke verbinding met Belgie blijkbaar.

Ik ben tevreden met de resultaten die we haalden deze week. Ik merk dat ze hier heel wat verwachtten van onze komst en ik denk dat we hen geholpen hebben. Herwig heeft de hele school psychologen en dokters wegwijs gemaakt in de verslavingszorg en ik heb me een hele week toegespitst op hoe je de kwaliteit van de zorg hier kunt verbeteren. Samen met Amy hebben we in kaart proberen te brengen hoe alles hier ineen zit en waar er struikelblokken zijn. Thuis heb ik geleerd als ik verdrink in het werk dat ik 3 stapeltjes moet maken op mijn bureau: eentje met dringende dingen, eentje met dingen die wel wat kunnen wachten en dan een stapeltje niet dringend. Als je je dan toespitst op de dringende dingen, dan merk je na een tijdje dat het derde stapeltje zich precies al voor een deel vanzelf opgelost heeft. En dat is natuurlijk altijd goed meegenomen hé! Ik heb Espérence dat hier uitgelegd. Ik heb haar ook een hele handleiding gegeven met wat ze de komende tijd moet doen en hoe ze alles moet aanpakken. Ik heb vergaderingen voor haar voorbereid en haar duidelijk uitgelegd hoe ze een verslag moet maken en hoe ze vooruit kan geraken in haar werk. Ik was er een beetje van verbaasd dat ze hier nog steeds bezig waren met het verslag te maken van een vergadering van toen ik hier vorig jaar was! Dat verslag was 'bijna' af... Ik heb hier dus ook verandering proberen in te brengen. Vrijdag had ik een oefening gepland: Espérence moest een vergadering voorzitten en ervoor zorgen dat er nadien een deftig verslag kwam. We vergaderden zgz over hoe ze het in team zullen aanpakken om mij terug naar huis te sturen. Het was best grappig, ze willen mij helemaal niet naar huis sturen. Ik hoor hier uit verschillende hoeken dat ze zouden willen dat ik hier een jaar blijf. Aach, was ik maar wat jonger... dan zou ik het zeker gedaan hebben. Maar ik ben intussen een belgische huismus geworden vrees ik... Ik wil met heel veel plezier elk jaar terug komen, ik zie nu al uit naar volgend jaar!

De opening van de nieuwe dienst verliep ondanks de weinige voorbereiding ongelooflijk goed. Er was hier eerst een nogal gespannen sfeertje omwille van de stakers en de vele politiemannen die onze direkteur hier ingezet heeft om eventuele onrusten direkt de kop in te drukken. Maar het was goed. De stakers bleven kalm en de festiviteiten verliepen vlot. Ik kreeg - als een échte Burundese collega- een feestkleed om. Ik voelde me precies alsof ik een trouwjurk aanhad ;-), het feit dat ik mee deed met hen werd ongelooflijk geapprecieerd. Zelfs de afgevaardigde van de president kwam me zeggen dat ze het apprecieerde! In het lokaaltje waar de vrouwen zich klaar maakten werd nogal wat gelachen. Ik heb geleerd dat zij hier wit talkpoeder op hun gezicht wrijven om er blanker uit te zien, terwijl ik daar met mijn potje bruin stond om er wat bruiner uit te zien :-) Het gras is altijd groener aan de overkant hé!

Om een echte Burundese vrouw te zijn moet je met vanalles op je hoofd kunnen lopen. Ook aan die test werd ik onderworpen... helaas, zonder goede afloop. Toch kreeg ik mijn 'diploma' en werd ik omgedoopt tot ' madame NIYONGABO' wat zoveel betekent als ' de grote hulp van God' of zoiets... Grappig hé! Hun namen hier, daar kan ik ook hele verhalen rond vertellen. Veel mensen klinken heel erg goddelijk: Divine, Dieudonné, Dieux,... anderen worden genoemd naar een wens die de ouders hadden vb Espérence, Encore, ... Nog anderen dan kregen helaas de naam van een lichamelijk gebrek of kenmerk, oftewel krijgen ze de naam van een popster of worden ze genoemd naar een groots persoon zoals Prince of King ... ongelooflijk! Ik ben blij dat ik gewoon Veronique heet!