Bernard is genezen en mijn voet ça va mieux. Patrick is de kloekste....en werkt zeer veel ( het stopt niet met de consultaties, ik vermoed een 30 tal per dag en tussendoor ingrepen ). Ook Bernard levert hier schitterend werk door zijn cursus echografie. Het was een grappig en leerzaam tussendoortje dat ik ook als patiënt ( met mijn voet ) mocht opdraven.

Ondanks de vele moeilijke situaties hier, ook heel veel ontroerende momenten meegemaakt: een mis à la maison voor het einde van de rouw met invitatie voor het avondmaal, dansende en zingende zusters op een verjaardagfeest, Patrick die zijn eerste cirucumcisio zonder verdoving heeft gedaan, tijdens een bomvolle kerk ( met een 400 tal ? of meer mensen ) door de priester naar het altaar geroepen om ons voor te stellen en een daverend applaus krijgen, het grijpt ons naar het hart.

Het doet pijn om alle zieken die nu toestromen ( er is op de lokale radio gezegd dat de blanke dokters er zijn ) te moeten teleurstellen omdat we hen niet allemaal meer kunnen verder helpen. Voortdurend vraagt men ons wanneer we terugkomen. Een volgende missie hier is zeer zinvol.
Er zijn er heel wat stralende en dankbare gezichten.

Het personeel werkt heel hard, het zijn parels van verpleegkundigen. Ze verdienen 4 dollar per maand, wetende dat de huur van een huis 1-2 dollar is, een kilo suiker 3 dollar kost. We hebben hier armoede gezien, honger, en tezelfdertijd heel veel solidariteit. We zijn alledrie onder de indruk, en we weten dat als we terugkomen naar huis, het niet meer hetzelfde zal zijn.

Lieve groetjes van ons alledrie

Carine xx