Elke ochtend zette ik de kinderen van neonatale in de kleine vrachtwagen en reden we naar de kleuterschool. Ze vonden het zo leuk om uit de auto te springen en in je armen te mogen ronddraaien! Pater Hugo vroeg of ik de grotere kinderen het Belgisch Volkslied wou aanleren...Maar eerlijk gezegd: ik kan niet zingen! Pater Hugo was de teksten, de cd met de muziek en de Belgische vlag gaan halen in de Belgische ambassade. Na een telefoon van het schoolhoofd ben ik toch maar dapper naar school gestapt: er was gelukkig geen electriceit. Ze zullen op 30 juni de muziek opzetten en onze vlag ophangen.

Het was moeilijk voor ons om er mee om te gaan maar dageljks overleed een kind...Ze komen ook meestal té laat binnen. Je zag soms een kind binnenstappen, zich neerleggen op een bed en na 5 minuten was het overleden. Je kunt een kind reanimeren maar soms sta je er helemaal alleen voor, geen licht, geen beademing...je voelt het leven van het kind wegglippen. Het jammeren van de moeder, vader, oma blijft je aangrijpen en je staat er zo machteloos!

Nadien begon het echte werk: eerst toeren op intensieve zorgen, kijken of ze de observatiefiches invullen doch dat is en blijft een minpunt. Telkens als we een medicament of materiaal vroegen en ze antwoordden: “We hebben dat niet.”, ben ik naar de apotheek gestapt en na lang zoeken tussen honderden dozen vond ik de dozen van MSV. Ik keek nog eens rond in de apotheek en dacht: “nu of nooit”. Ik heb alle dozen geopend, alle planken leeggemaakt, alles herschikt en opgeruimd en al het materiaal dat al jaren vervallen was laten verbranden.

Zelfs als de electricteit uitviel deed ik verder met mijn pillamp want we het was geen lange missie en ik kon niet meer stoppen = deadline 9 juni!  Maar mijn werk werd beloond : alle artsen waren verrukt door de farmacie! Aminata was zo blij: ze had nu een echte farmacie en last but not least: mama Koko, de stichtser en 91 jaar oud is uit haar zetel gekomen en is stapje voor stapje naar de apotheek gestapt. Weten jullie dat elke namiddag de artsen aan haar bed de RX en protocoleren!

Tijdens de middag probeerde ik regelmatig de kinderen van school af te halen want het deed me zo een plezier dat de kinderen blij waren als ik hen ging halen. Ik was even voor hen een mama. Nadien gaven Fernand of ik een les of toonden we een film van AZV.

Pater Hugo verliet de pediatrie tijdens de 2e week want hij ging 2 kinderen laten opereren in Italie en hij ging met 4 andere kinderen terug komen. Ik vond het wel jammer want die man heeft een belangrijke invloed en straalt een zekere rust uit over de pediatrie.

Op de  2e zondag deden 42 van de weeskinderen hun 1e communie in de  naastgelegen parochie. Om 6 uur opstaan en samen met de kinderen naar de kerk voor een 3 uur durende mis. Fernand en ik hebben nog nooit  in ons leven zoveel naar de mis geweest  als in die 2 weken want we zijn zelfs een zaterdag avond meegereden naar Kisantu voor een retraite.

Na overleg met Mireille (AZV Mechelen) en Pater Hugo hebben we voor alle wezen beignets laten bakken. De mama’s hebben dus 1000 beignets gebakken en Fernand en ik zijn elk kind 2 beignets gaan geven. Dat was dus een groot feest en het heeft ons amper 100 dollar gekost maar al die glunderende gezichten en die kleine handjes gevuld met een beignet gaven ons een zeer goed gevoel en de kinderen een lekker gevulde buik.

Intussen liepen Fernand en ik van de ene paviljoen naar de andere, bleef ik de farmacie verder opruimen, 's avonds nog enkele verbanden doen bij wezen... De missie vloog zo snel voorbij dat we bij onze terugkeer het gevoel hadden dat we nog maar pas waren aangekomen. We wilden nog zoveel doen en zoals je ziet: je bent niet alleen verpleegster maar ook de mama van al die kinderen, een vriendin voor de verpleegsters geworden , je bent er gewoon THUIS. Het afscheid was dus weer zwaar maar we hebben afgesproken: ons zien ze weer!

Bayo Fernand en Christel