De werkdag begint met een sectio. Een electieve sectio. een repeat sectio. Een negende zwangerschap, slechts twee in leven. Zes babies die in utero of als zuigeling overleden zijn. Een meisje, WAKIKE, van 2800 gr, wordt geboren in stuit. Apgar 9/10/10.  De mama is superblij. Nu maar duimen voor een verder goed verloop.

Daarna een erg slome, rommelige dag.  Slechts 1 vrouw in arbeid, vier cm met weinig contracties. Vorige baby stierf in utero na een 'prolonged labor', lange arbeid, van meer dan twee dagen, thuis. Ze is bang voor  deze bevalling. De collega-vroedvrouwen sturen aan op een keizersnede wegens haar korte gestalte, 145 cm. Laten we haar toch maar beter een kans geven , een partogram starten en goed observeren.  Een sectio hier houdt zoveel meer risico's in. Meer bloedverlies, infectiegevaar, verklevingen achteraf, infertiliteit, risico van anesthesie, placenta praevia en uterusruptuur in een volgende zwangerschap.... Op korte termijn misschien de makkelijkste oplossing maar op lange termijn de minst ideale weg. Benieuwd.

Vandaag, maandag, worden ook alle patienten 'waiting to delivery', die 'wachten om te bevallen' gezien. Laagrisico/hoogrisico. Een hele stapel dossiers, wel 40 stuks.Onoverzichtelijk, niet werkbaar. De wijze waarop...wat een (verloren) energie. Hierdoor wordt onvoldoende aandacht geschonken aan noodzakelijke observaties (vb. pre-eclampsie) en worden 'echte'problemen over het hoofd gezien.

Ook op consultatie en met ultrasound worden allerhande ontdekkingen gedaan. Niet erkende twins, IUGR, een twin zwangerschap met polyhydramnios waarvan eentje een mogelijke anencefaal... ook myomen, poliepen, en andere gezwellen. Hier allemaal EMBE, mango's. Ge komt wat tegen...