Alles begint met dat jongetje, die in september 2004 op straat door de politie van Kinshasa gevonden wordt en doorverwezen wordt naar het kinderziekenhuis Kimbondo , gemeente Mont Ngafula, op de baan Kinshasa Matadi.

Hij was ernstig ziek, had hoge koorts en zwierf rond met een kleine plastieke zak met enkele sneden beschimmeld brood, een pak briefjes van 1 franc congolais, enkele vodden en een blikken bord om te schooien.

Op dat ogenblik was Dr Laura Perna, toen 84 jaar, naar Italië gerapatrieerd omdat ze net voor mijn komst haar femurhals gebroken had. Samen met padre Hugo (priester en arts, beheerder van het ziekenhuis) en Dr Mauro uit Rome hebben we de 300 patiënten en de 250 wezen verzorgd, naast de consultaties.

Padre Hugo doopte het kind Patrick : zodoende moest ik als “peter” naar Kimbondo terugkomen om voor hem te zorgen. Dat beloofde ik dan ook plechtig op het afscheidsfeest.

Helaas stierf Patrick in november 2004, in de armen van padre Hugo, zonder ik dat hem terugzag... Hij leed aan aids, gecompliceerd door tuberculose en een bacteriële pneumonie.

Ik had mijn hart en mijn petekind in Kimbondo verloren. Een paviljoen Patrick werd gebouwd om de mentaal en motorisch gehandicapten onder te brengen. Er zijn er nu al 82! Ik moest terug, en dat deed ik dan ook zo vaak als mijn drukke kinderartsenpraktijk het toelaat.

In 2005 beslis ik vrijwillig bij azv te worden. Ter gelegenheid van een zending in Kalembe Lembe, ontmoet ik Frans Deweer, stichter en voorzitter. Wij bezoeken samen Kimbondo, vergezeld door Geoffroy de Liedekerke, ambassadeur van de Orde van Malta. Onmiddellijk worden zij bekoord door het oord en vallen ze onder de indruk van al de elllende van de ze zieke kinderen. Ik krijg de steun van Frans om Kimbondo in te schakelen als partnerziekenhuis voor de missies azv. En zo begint de besmetting binnen azv : iedereen wil meegaan! Alle vrijwilligers die Kimbondo bezochten hebben tranen gegoten van emotie ! Kimbondo is aangrijpend, hel en paradijs, zoals ik reeds op een vorige blog geschreven heb, maar ook anderen hebben dat gevoel.

Frans heeft mij dan in 2007 als lid van de Algemene Raad laten benoemen. Onmiddellijk werd ik tot ondervoorzitter door de Raad van Bestuur verkozen, en nu ... voorzitter, zonder dat ik het goed kon beseffen, en vooral niet wou !

Het enthousiasme voor Kimbondo is ongedeerd, het is een stuk van mijzelf. Ik ga daar niet meer op missie, ik kom gewoon terug “thuis”, na ndako ...

Patrick Peeters