15 november 2010
 

Het gaat allemaal wat moeizaam dit jaar, op dit moment is er vrijwel geen stroom, soms een uurtje. Net als de computer opgestart is valt de boel weer uit. Dit maakt het bloggen erg moeilijk.
 

Orthopedische ingrepen vergen in het algemeen een goede follow-up om de verkregen resultaten na een operatie of een niet operatieve interventie te behouden. Bij veel aandoeningen aan het bewegingsapparaat die behandeld worden, worden enkel de gevolgen van de aandoening behandeld zo is dit bijvoorbeeld het geval bij klompvoeten, X-en O-benen. Omdat de oorzaak van deze aandoeningen niet bekent is,  kan men deze ook niet behandelen. Als men vervolgens in de follow up actie onderneemt om de verworven verbetering te behouden, is de kans minder groot dat de misvormingen weer terugkomen. Een follow up zoals wij dat in Europa kennen is hier om uiteenlopende redenen bijna niet te realiseren.

Omdat wij reeds enkele malen hier in Kananga zijn geweest, hebben we een aantal kinderen langer kunnen vervolgen.
 

Vorig jaar hebben we tijdens een wandeling in het dorpje Tsjikayi, de 9-jarige Marie ontmoet. We zijn toen benaderd, om het gips van haar been te verwijderen. Het gips zou al maanden om haar been zitten en er zou geen geld meer zijn, om dit af te laten halen in het ziekenhuis. Een dag later hebben we tijdens het verwijderen van het gips bemerkt dat zich een flink litteken op haar scheenbeen bevond; Een open beenbreuk??? Bij onderzoek blijkt inderdaad dat de fractuur niet genezen is, ter plaatse van de fractuur is zelfs geen scheenbeen meer te voelen. Op het moment dat we dat dit aangeven, geeft men opeens aan dat Marie een open beenbreuk heeft gehad, die in eerste instantie door een natuurgenezer is behandeld. Omdat de fractuur geen neiging tot genezen vertoonde, heeft  haar vader (moeder was overleden)  een reis van zo’n 150 km gemaakt om haar hier in het ziekenhuis te laten behandelen. De breuk is toen behandeld met antibiotica en gips. Op het moment  dat de rekeningen niet meer betaald konden worden is de behandeling gestopt. Haar vader is vertrokken en heeft haar toen hier in het dorp achtergelaten.

Voor Marie hebben we toen een plek geregeld in een opvangtehuis voor straatkinderen dat door Miya Dammans en haar collega’s wordt gerund. Daar heeft ze afgelopen jaar goed gegeten en is ze op krachten kunnen komen. Voor het eerst in haar leven heeft ze naar school kunnen gaan om o.a. Frans te leren spreken en schrijven. De zorg voor haar been is met achterlating van gips en verband overgedragen aan de verpleegkundige van het centrum.

Afgelopen week hebben we een in het opvangtehuis voor meisjes, een vrolijk lachende en Frans babbelde Marie teruggezien. Met Miya en haar team hebben we een operatieve ingreep aan haar been, de risico’s ervan en de intensieve nazorg besproken. Piet en Jean, de orthopedisch chirurgen, hebben vervolgens vorige week de operatieve ingreep uitgevoerd, waarbij het proximale deel van het kuitbeen is gefixeerd aan de rest van de proximale scheenbeen. Het is de bedoeling dat de komende maanden een stevige verbinding tussen de twee botten gaat ontstaat en dat het kuitbeen de functie van het scheenbeen overneemt. Op deze wijze zou Marie in de toekomst weer op haar eigen benen kunnen gaan lopen. Voor haar is nu nog een lange weg te gaan eerst met liggips en vervolgens loopgipsen. Maar als Marie over een jaar weer zelfstandig zonder orthesen kan lopen zal het team van Miya ervoor zorgen dat Marie weer bij haar familie wordt terugebracht.
 

Zo zijn er hier meer kinderen en moeders met kinderen die om uiteenlopende redenen op straat gezet worden.