Vrijdag 25 februari 2011.

Eerst nog even bloggen. Wat schijnt de zon reeds fel als ik een uurtje later dan gewoonlijk richting ziekenhuis ga. Ik moet er even van bekomen, wat afkoelen. Dat is niet moeilijk want in ward II is het steeds fris. Alle ramen open, overal tocht, om de vliegen te verjagen ;-). De nurces hebben dikke truien of jassen aan. De baby’s flink ingepakt.

Vandaag heb ik een gegeerde lading BH ’s mee voor de collega’s. Gretig vallen ze aan.  Er wordt gepast en goedgekeurd. Ook ontzettend gelachen.  Op 1 2 3 is alles verdeeld. Blij en dankbaar.

Ik loop ondertussen even mee met Eise. Op ward I een missed abortion. Sinds kort hebben ze een manuele vacuum aspiratie.  De hoofdverpleegster heeft de training gevolgd.  Onder primitieve omstandigheden, zonder pijnstilling en zonder veel empathie,  wordt de procedure, louter technisch, uitgevoerd.  De vrouw beeft van angst. Tranen rollen over haar wangen van de pijn.  Brrr…  Dit zou bij ons niet kunnen !  

Eise ziet ook nog een meisje, 17 jaar, met buikpijn na een ‘unsafe abortion’ een maand geleden.  Er heeft zich een massa gevormd, waarschijnlijk door perforatie en/of infectie.  Ze wordt opgenomen en onder antibiotica geplaatst.  Misschien is verdere operatieve  exploratie nodig.  Best mogelijk/heel waarschijnlijk dat ze zich in de toekomst aanbiedt omwille van infertiliteit.  Jammer toch!?

Dokter Mesjac  vraagt me om aanwezig te zijn bij het afnemen van een examen op verloskamer.  Al snel blijkt dat de student er niets van terecht brengt.  Eenvoudige begrippen is hij niet meester.  Nooit gehoord van ‘fetal distress’, het verschil tussen ‘false & true labor’, het mechanisme van de cervixdillatatie door contracties,… ???  Nog veel werk aan de winkel!  Ik beloof om hem een en ander bij te brengen.

Een nurce van ward I is overleden.  Aids.  Iedereen neemt afscheid.  Het percentage HIV+ stijgt hier jaarlijks.  Mafinga en omstreken heeft de hoogste incidentie van heel Tanzania.  Werkelijk een heel groot probleem.  Iedereen moet er mee (leren) omgaan, overal loert het virus.  Daar waar het drie jaar geleden nog een groot taboe was, wordt er nu openlijk over gesproken.  Ook meer en meer hospitaalpersoneel valt ten prooi.   Benny, een  OKverpleger, overleed een paar maand geleden.  Vorig jaar zag hij er ziek  en fel vermagerd uit.  Vermoedens zijn nu bevestigd.

In de spoedgevallenkamer wordt met man (6) en macht gewerkt aan een geluxeerde heup. Na verschillende pogingen komt aan het licht dat het ongeluk reeds 2 maand geleden gebeurd is, in plaats van 2 dagen geleden zoals eerst gedacht.  De dame wordt doorgestuurd naar een groter ziekenhuis voor operatie.  Ja, je komt hier wat tegen!

Zaterdag 26 en zondag 27 februari 2011.  Weekend.

Relaxen, lezen, wandelen, genieten,…   Op naar Fox Farm.  We worden warm onthaald.  Het is prachtig gelegen, een groene omgeving in de heuvels. Theeplantages, eucalyptusbossen, wegen van rode aarde die langs dorpjes slingeren.  De taxirit verloopt traag. Opgelet ! voor de diepe kuilen en de slibberige grond.  Het voordeel van de regenval is dat we gespaard blijven van al te veel stof.

In Mdabulo brengen we een bezoek aan het hospitaal in opbouw.  We zijn aardig verrast, het staat bijna onder dak.  Het huidige dispensarium  wordt uitgebouwd door MIster Fox.  Het verschaft een 40 000 mensen uit de naburige dorpen toegang tot gezondheidszorg.  Er is ook een school en een dorp voor Aids-weeskinderen.  De HIV-rate is hier immens hoog. 35% van alle geteste bloedstalen, gaande van baby’s tot ouderlingen.  Vruchtbare vrouwen tussen 20 en 40 jaar scoren zelfs tot 45%! Verschrikkelijke cijfers!  De verspreiding beperkt zich blijkbaar niet tot de steden.  De dorpen in rurale gebieden worden razendsnel getroffen.  Dit voornamelijk omwille van migratie door seizoenarbeid, tijdelijke tewerkstelling zoals de theepluk. Daarbij is de lokale bevolking  veelal arm en heeft een lage scholingsgraad, geen of weinig voorlichting.  Hoe kan dit verder ingedijkt worden? Een uitdaging voor de toekomst!

’s Avonds verwelkomen we Ben. Hij had een goeie vlucht en reis naar Mafinga. We zijn blij dat hij ons komt vervoegen. Een fijn weerzien.