Wij hadden u het relaas van het Florence Nightingale-feestgebeuren beloofd: het oversteeg onze verwachtingen.De start, zoals hier gebruikelijk, wat aarzelend: 18u, zoals op de persoonlijke uitnodiging vermeld, werd uiteindelijk 20.30, maar dan ging het in stijgende lijn.De plaats: de conference hall (denk refter of turnzaal) van het COTC (clinical officer training center, vlak naast het hospitaal).

Alles werd overdadig versierd met witte en blauwe doeken en dito kerstverlichting. Aan het hoofdeinde stonden de eretafels: de notabelen in het midden, links de twee te lauweren gepensioneerden, rechts wij..., We werden onthaald onder luid gejoel van het hondertal aanwezigen.Daarna kwam het officiële gedeelte met de uitreiking van geschenken voor de gepensioneerden en andere verdienstelijke personeelsleden, waaronder ook de ‘Belgians’. Ook hier vooruitgang: ons land werd tot nog toe, vanwege de in het swahili volledige uitwisselbaarheid van ‘r’ en ‘l’ steevast ‘berrigium’ genoemd - niet meer ditmaal.

Wat vooral opvalt is dat het hier niet zo stijf en deftig aan toe gaat als bij ons: als je een cadeau ontvangt, dan mag je gerust laten zien hoe blij je bent, met een paar kreten en een dansje: wij hebben ons best gedaan om niet uit de toon te vallen. Maar op vestimentair gebied waren de lokale dames niet te overtreffen: vooral de Matron (hoofdverpleegkundige) in een lichtgevend appelblauwzeegroen communiekleed voor volwassenen en Mwanaidi in een gewaagde strapless vuurrode jurk met reptielachtige rugvin, vielen op.

Daarna sloeg de vlam in de pan, en werd er door alle aanwezigen (ook notoire niet-dansers, joris ;-) met volle overgave gedanst op de lokale hits die door iedereen luidkeels werden meegezongen. Ambiance tot en met! Zo leuk zelfs dat de overtuigingskracht van Kaguo en Firimina nodig waren om Nadine tenslotte weer naar huis te krijgen.