(och ja denk je, het leven is er spotgoedkoop, niet waar, hoor, Congo is duur, vb een cola kost er ook 1 euro), geen auto (dagelijks autostop van huis naar ziekenhuis), geen eigen huis, zelfs geen goede stethoscoop (te duur! ze hebben er één van mindere kwaliteit) maar ze moeten wel diagnoses stellen op louter klinische grond, dwz zonder aanvullend laboratorium of medische beeldvorming...een 50 tal consultaties per dag, consultatie gratis, veel mensen die aanvullend onderzoek (beperkt labo of foto) niet kunnen betalen, die medicatie niet kunnen betalen...

Het ziekenhuis is er enkel voor kinderen en tuberculose patienten en patienten met nierproblematiek, er zijn een 150 tal bedden, een kleine intensieve zorg met heel beperkte middelen (1 monitor waarmee ze moeilijk konden werken, zuurstofmeter was verloren, metertje voor suiker in bloed hadden ze de papierstrookjes niet meer - ze zijn zo blij met de hulp van AzV....)
Ik heb deelgenomen aan hun leven, hun werk, meegedraaid in het systeem van zaalrondes, consultaties, ze hebben dit echt geäpprecieerd, en dan af en toe concreet wat proberen bijsturen... en hun voortdurende wil om hun zaken goed te kennen was zo ontroerend mooi : iedere middag was er een arts die een medisch onderwerp behandelde, waarover dan gediscussieerd werd.  Ik sprak over handhygiene, reanimatie , en pijnbestrijding bij het kind...

Beste Dr. Justin, Dr. Patrick, Dr. Papy, Dr. Kaby, Dr. Jacques...:  al jaren werken jullie in moeilijke omstandigheden met patienten wetende wat er in de wereld  - maar niet in jullie land -  allemaal te koop is... Mijn echte waardering, ik draag jullie met me mee, ik heb zoveel van jullie gekregen omdat ik mocht deel uit maken van jullie team... Ik hoop dat ik samen met AzV kan blijven duidelijk maken dat we jullie nabij blijven in jullie gevecht om patienten de beste behandeling te gunnen al moet je soms zo beroep doen om je creativiteit met je beperkte middelen.

En de machteloosheid van patiënten, patiëntjes te verliezen door gebrek aan middelen of omdat de mensen er niet in slagen om vroeger naar het ziekenhuis te komen, ik heb het allemaal samen met jullie gevoeld.
Maar weet je wat het nog lastiger maakt ... zo weinig tekens van hoop gevoeld in Congo... gezondheidszorg is geen prioriteit, de wegen zijn er verschrikkelijk of onbestaand omdat ze gewoon kapot zijn (dit legt echt een land lam), het openbaar vervoer viel bijna helemaal stil (laatste trein reed één jaar geleden), corruptie is een torenhoog probleem (gelukkig niet in de gezondheidszorg), alles moet betaald worden ook de lagere school kost 35 dollar per trimester, de mensen leven in heel moeilijke en primitieve omstandigheden zonder electriciteit, hebben moeite om eten te kopen...

De problemen zijn zo groot... waar moeten we in godsnaam beginnen?  (En toch zijn er mensen die begonnen zijn en volhouden zoals père Hugo en Dr. Laura..en AzV die hen steunt...)
 
lieve congoleze/vlaamse groeten, nele
Lees ook mijn blog van 1 september.