Na een goede nachtrust worden we om 06.45 uur wakker. Klaar voor de dag in het ziekenhuis en op school.
De fysio heeft, ten goede, een metaformose doorstaan. De grote ruimte is nu ingedeeld in 3 kleinere delen, afgescheiden door een gordijn. Er moesten wel meer ruimtes gecreëerd worden want sinds eind vorig jaar is er een fysiotherapeut bij. Zijn naam is Thadei.
Verder hangen er grote spiegels aan de muur. Geweldig. Verder is het leuk dat ondanks deze veranderingen mijn invloeden ook nog aanwezig zijn. Leon en ik hebben in Amsterdam een erg mooie posters gekocht van het menselijk lichaam. Bijna ware grote.Tenminste als je 1.50 meter bent, haha. Ze waren erg onder de indruk van deze posters.

Er zijn meer dingen veranderd. Zo hebben zij ’s morgens hun eigen briefing. Kort elkaar begroeten en er is tijd om dingen samen te bespreken. Daarna lopen ze met de doktersronde mee, waarna ze de patienten in het ziekenhuis behandelen. Vanaf ongeveer 11.30 uur (afhankelijk van de hoeveelheid patienten) wordt er alleen nog maar op de fysioafdeling behandeld. Duidelijke structuur. Heldere aanpak, en weer ben ik onder de indruk. Het gaat hier met sprongen vooruit.

 

Als ik bij een kast sta, zie ik een paar bekende sportschoenen staan. In een seconde bedenk ik me dat die van mij zijn. Vorig jaar heb ik aan Amana mijn loopschoenen gegeven. Ze waren haar een beetje te klein maar ze wilde ze toch proberen. Ik heb toen met haar afgesproken dat ik ze bij haar achterlaat. Dan hoef ik volgend jaar geen schoenen mee te sjouwen. Afgesproken.
Ik heb er tijdens het inpakken nog aan gedacht maar met Amana heb ik geen mailcontact. Ik heb dus andere schoenen meegenomen. Nu zie ik mijn schoenen keurig klaar staan, inclusief mijn korte sokken. Dit is gewoon fantastisch. Even later wissel ik de schoenen en als Amana later met mij door het ziekenhuis loopt ziet ze dat ik ze heb verwisseld. Ik zie aan haar dat ze het erg leuk vindt. Dat was mijn manier om mijn waardering te tonen.