We zijn intussen al terug thuis maar toch wil ik jullie niet onthouden van enkele Kimbondo verhalen. Zaterdagavond 17 oktober werden we na een goede vlucht opgewacht door Pater Hugo in de luchthaven. De eerste kennismaking viel dadelijk zeer goed mee en je ziet dat de pater met hart en ziel voor zijn kinderen leeft. Mijn 3 collega’s  Dr Patrick, kine Yvette en laborante Odette kregen een kamer toegewezen naast de pater en ik kreeg een nette kamer ter hoogte van de neonatale (weliswaar geen douche)

Zondag 18 oktober gingen we naar de mis waar alle kleine kinderen op onze schoot kwamen zitten , aan onze nek kwamen hangen en aan elke vinger hing een klein handje. Daarna was er een verwelkomingsfeest en hadden de honderd groteren een dansje en lied ingestudeerd. Patrick heeft zelfs een speech in het Lingalees voorgelezen. De kinderen keken hem met grote ogen aan : een blanke die hun taal spreekt ! De kleine kinderen kwamen met hun lopende neuzen en hoest weer bij ons zitten en 2 dagen later was ik natuurlijk ook hees , hoesten , loopneus en zegden de Congolezen:” bienvenue à Congo , vous avez un grippede Congo “

S Middags kregen we plots bezoek van de collega arts  Dr Nzuzi van mijn vorige missie die me kwam feliciteren voor mijn verjaardag en die ons allen mee nam naar de congolese rivier. We hadden dus een perfecte zondag en ik heb dus een geweldige verjaardag mee gemaakt. We waren klaar om aan onze werkweek te beginnen.

Vanaf maandag begonnen Dr Patrick en ik dagelijks met onze ronde op intensieve zorgen. Er lagen een paar kinderen en de verpleegkundigen Mamie,Roger en Nicole waren zeer vriendelijk en zeer leergierig. De eerste week heb ik ze veel kunnen aanleren :de werkwijze van de monitor zoals alarmen instellen, plaatsen van een maagsonde, naalden in een naaldcontainer plaatsen, medicatiekast nakijken, verbandkar in orde brengen,observatiebladen leren invullen en heb ze les gegeven in CPR. Dagelijks hebben ze de les van CPR geoefend zodat ze dit konden tonen aan hun collega’s tijdens een middagopleiding. Deze les van CPR kende veel bijval : zowel bij de artsen als verpleegkundigen en ieder wou oefenen

Jammer genoeg stierven er veel kinderen op intensieve zorgen maar bij veel kinderen was het 5 voor 12 bij opname en soms waren  plots de zuurstof flessen leeg en hadden we 24 uur geen zuurstof zodat de kinderen met een zware pneumonie het niet lang volhielden.

Tot mijn vertrek hebben de IZ verpleegkundigen me dagelijks getoond hoe ze de monitor moeten instellen, hoe ze fiches correct moesten invullen en ze waren echt blij dat ze het onder de knie hadden! Ze hadden bij mijn vertrek een speech voorbereid en mooie cadeautjes gekocht om me te bedanken. Ik moet jullie waarschijnlijk niet vertellen dat onze tranen hebben gerold bij het afscheid...