Beste mensen,
 
Ik ben thuis... sinds zondag...
sorry, in Kimbondo, geen computer, geen mail, geen internet... niets van dat alles...
Een schriftje, een stylo, zo hield ik flarden van gedachten bij... misschien stuur ik ze jullie door samen met wat fotos...Maar fotos staan nog niet op pc, ik kan het nog niet, moet eerst nog allemaal wat bezinken...

Maar hoe kan ik jullie ooit vertellen hoe het voelt om in Congo te wonen, hoe het is om in Congo te werken, hoe het is om in Congo patient te zijn...zo ingrijpend..
Kimbondo is een piepklein dorpje een 30tal km van Kinshaha midden de heuvels.  In dit dorpje onstond een 30-tal jaren geleden een weeshuis voor verlaten kinderen, opgericht door een Italiaanse pneumologe (Dr. Laura Perne, ze wordt er 90 in september en woont er) en een Italiaanse priester, pediater (Père Hugo) (2 fantastische mensen die dagelijks blijven vechten met de moed der wanhoop, jawel die bestaan nog...). 

Er wonen een kleine 200 kinderen van baby tot volwassenen.  Zij zijn echt 'verlaten' kinderen : ik geef je 'een voorbeeld'.  De laatste vrijdag deden we, zoals dagelijks, consultaties.  Er kwam een verzorgde vrouw, ze gaf zich uit voor de tante, op consultatie met een jongen van 11, uitgemergeld, mentaal geretardeerd, hoest door een forse tuberculose... De jongen werd opgenomen in het ziekenhuis, en plots savonds, alle 'familie' verdwenen, jongen alleen, kon zijn naam niet zeggen... nooit zal deze jongen nog iets van zijn familie horen... via het dossier kennen we nog zijn naam die hem hopelijk vertrouwd in de oren zal klinken.

Maar veel kinderen komen er aan zonder naam, zonder adres, zonder identiteit... dan krijgen ze een nieuwe naam ...Ze gaan in één van de huizen wonen waar ze onderdak krijgen, kleren, eten... en mensen, dit is al heel wat in Congo ... maar voor de rest hebben ze niets... geen speelgoed, geen activiteiten, geen persoonlijke spulletjes...en als het er is, we brachten wat mee, dan is het zo moeilijk, wat voor wie... je ziet zodanig veel noden dat je werkelijk niet weet waar te beginnen... zoveel liefdevolle handen te kort om de kinderen te koesteren...
zoals ook de hele kleintjes of de neurologisch gehandicapten - allemaal verworpen kinderen- dat is echt overleven voor hen... allemaal bedjes naast elkaar, zodanig veel werk en zoveel mensen te kort, dat de eerste zorgen van dagelijkse wasbeurt en maaltijd al zo een grote opgave zijn dat alle tijd en energie er al in opgaat... Ik kan het niet goed verwoorden...

Als je dan bij die kinderen bent, dan zou je ze allemaal willen omarmen, koesteren, verwennen... maar er zijn er zoveel dat je gewoon niet weet waar of met wie te beginnen... ik probeer het nog eens weer te geven met fotos.... eten, warm hebben (het kon er echt koud zijn) is al zo moeilijk in dit land dat het het allerbelangrijkste werd in hun leven hoe klein ze ook zijn...je voelt je zo machteloos omdat ze verstoken blijven van genegenheid, moeder/vaderliefde, familie, de extraatjes, de complimentjes... en ja af en toe valt er eens een extraatje uit de lucht, zoals de zaterdag van ons vertrek toen we met père Hugo naar de Congo stroom gingen kijken in Kinshaha en 3 glunderende kinderen met ons meegingen en verwend werden met een klein restaurantje maar met zoveel kinderen in tweeshuis .. hoeveel keer kan dit hen te beurt vallen?